Super Time Force is ook echt super

Vorig artikel Volgend artikel

Er zijn niet zo heel veel redenen op dit moment om een Xbox One te kopen, dus als er iets, maakt niet uit wat, komt dat de aanschaf van de console -met Kinect ook nog!- de moeite waard maakt zit ik er meteen klaar voor. Enter Super Time Force, een 2D schietspel in de trant van Contra dat naast de actie die je van zo’n spel zou verwachten nog een aantal dubbele bodems heeft. De belangrijkste daarvan? Je kunt alles opnieuw doen, maar dan anders. En wat je deed, dat heb je toch gedaan.

Super Time Force is ook echt super

Verward? Dacht ik al. Super Time Force is zo’n spel dat je moet zien om te begrijpen wat er allemaal gebeurt, maar naast de onderstaande video (die het echt beter uitlegt!) zal ik het toch proberen. Je kunt met je karakter door een level heenlopen en op vijanden schieten, maar du moment dat je doodgaat krijg je de mogelijkheid om terug te spoelen in de tijd. Ben je op een punt aangekomen waar het nog geen auw deed, kun je dan een ander karakter in het level droppen en daarmee verder spelen. De bewegingen van je eerder gespeelde karakter zijn echter opgenomen en lopen gewoon mee. Krijg je het klaar om met de nieuweling te zorgen dat die vijand die nummer één doodschoot er niet meer is, dan ‘overleeft’ je eerdere zelf het en kun je op de voormalige plek des onheils een item oppikken dat je een gedeelte van zijn krachten geeft.

Diepe zucht. Dat is nog maar het begin. Terwijl je terugspoelt kun je geheime items zien, die je daarna met een extra ingezet karakter kunt oprapen en waardoor je tijdelijk sneller dan normaal kunt bewegen (terwijl speelt wordt alles daardoor langzamer.) Daarnaast vallen er nog 'glorbs', een soort munten, uit bepaalde neergeschoten stukken level of vijanden, en je hebt er wat aan om die ook allemaal op te rapen. Echter: ze worden min of meer de lucht ingegooid onmiddelijk na het neerschieten en als ze op de grond vallen zijn ze weg, dus moet je meestal een 'time out' gebruiken (je kunt namelijk ook extra volk inzetten als je NIET dood bent) om iemand anders dat ding te laten oprapen. Voeg daarbij toe dat er een heel aantal vijanden of momenten inzitten waarin je een karakter of vijf, tien moet inzetten om iets binnen een korte tijd kapot te krijgen, want anders kom je nooit door het level heen in de korte tijd die je hebt.

Als het lijkt alsof dit allemaal nogal snel ingewikkeld wordt: dat klopt. De kruising tussen de hardcore actie van een Contra en het gedraai met tijd (wat nog het meeste met Braid te vergelijken valt) maakt dat je constant aan het kijken bent hoe je door een stukje komt en wie je daar het beste voor moet inzetten. Het is in die zin terwijl je aan het spelen bent meer een puzzelgame dan een echte actiegame, want je speelt meestal maar een seconde of tien, twintig voordat er weer gewisseld kan of moet worden. STF maakt daar ook heel slim gebruik van en zit vol met kleine details, afleidingen en geheimen die het heel interessant maken om levels vaker dan eens te spelen. Niet alleen kun je nog extra karakters vinden, redden en zo vrijspelen (in het eerste level doe je dat bijvoorbeeld met Jeff Leopard) met allemaal hun eigen wapens en speciale aanvallen.

2599057-5054926104-STF_a

Maar het gekke is: na een uurtje of zo heb je het gewoon in de smiezen en kun je gaan genieten van alle puzzels die de makers voor je hebben bedacht. En dat zit 'm niet alleen in de levels, waar je trouwens vrijelijk uit kunt kiezen na het eerste 'tutorial' level, maar ook zeker in de eindbazen. Die zijn allemaal groot, sterk, en hebben specifieke patroontjes, precies zoals genrefans dat gewend zijn. Maar om het te halen moet je een aantal handelingen meerdere malen doen, zodat het wat sneller gaat. Dat brengt echter een nieuwe laag complexiteit, want ze blijven wel bewegen en hoe meer personeel je ertegenaan gooit, hoe sneller ze van patroon veranderen, maar elk karakter dat je hebt ingezet blijft braaf zijn opgenomen routine afspelen, wat soms ongewilde gevolgen heeft.

Het draagt allemaal bij aan een feest als het om de mechanieken gaat want in eerste instantie ben je al blij dat je een level overleeft, waarna de echte pret kan beginnen en je kunt kijken of je alles bij elkaar kunt sprokkelen of je zelfs wagen aan de Super Hardcore Mode, waarin een eenmaal afgeschoten personage niet meer gebruikt kan worden totdat het gered wordt. Elke keer als je denkt dat je het wel hebt gezien komt er iets nieuws om de hoek kijken en dat is vrij knap voor een game die, mits je weet wat je doet, in relatief korte tijd 'uitgespeeld' kan worden. Het enige dat niet bij iedereen goed zal vallen is het stijltje, en dan heb ik het niet over de prachtige pixelgraphics, maar over de humor van de game. Het is allemaal superflauw en ik heb zelf een aantal keren dubbel gelegen en twee maal zo vaak zitten glimlachen bij de grapjes die gemaakt worden, maar humor blijft een kwestie van smaak en misschien ligt het je niet. Maar dat is ook zo'n beetje het enige dat ik er op aan te merken heb.

2127754-169_E3stage1Day1_SuperTimeForce_061113

Simpelweg is dit een spel dat zo ingenieus in elkaar zit dat je het alleen al zou moeten spelen om te zien wat je nog allemaal met een simpel concept als '2D platform shooter' kunt doen in 2014. Dat het ook nog eens enorm leuk is om te spelen is dan alleen maar een bonus, en als de ietwat onnozele humor je al te zeer tegenstaat zou je wel gek zijn om deze waanzin te missen. Voor het kleine prijsje krijg je een hele diepe game met een mechaniek dat je zo nog nooit gezien hebt. En was dat niet precies waarom we allemaal zo blij werden van de grotere indie-push van Microsoft en Sony? Juist, dus pluk er vooral de vruchten van.

Super Time Force, ontwikkeld en uitgebracht door Capy voor de Xbox One (getest) en 360 op 16 mei 2014

Patrick Smeets

Game-enthousiast, tech blogger en presentator. Was ooit rockster. Local celebrity in Limburg maar ziet graag veel van de wereld. Er zijn niet genoeg kattenGIFjes...

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies