47 minuten aan je handen boven een afgrond: Red Bull-atleet doet wat nog niemand lukte

Zevenenveertig minuten aan je handen hangen, honderden meters boven een rivierkloof, zonder één keer los te laten. De Zuid-Afrikaanse obstacle course racer Thomas van Tonder deed het afgelopen maandag als eerste mens ooit: hij klauterde over 600 hangende monkey bars onder de boog van de Bloukrans Bridge door. Volgens Red Bull is het de langste monkey bar-baan die ooit is gebouwd.

De poging, die de naam Red Bull Bridge Bars meekreeg, vond plaats op 26 oktober langs de Garden Route in Zuid-Afrika. Van Tonder overbrugde ruim 280 meter langs de boog van de brug en had daar 47 minuten en 37 seconden voor nodig. Dat klinkt misschien als een ontspannen tempo, maar wie ooit op een speelplaats aan een rekstok heeft gehangen, weet hoe snel je onderarmen beginnen te branden. Van Tonder hield het bijna drie kwartier vol, op 216 meter boven de rivier.

De Bloukrans Bridge verbindt de provincies West-Kaap en Oost-Kaap via de N2 en is bij avonturiers vooral bekend van de hoogste bungeejump van Afrika, een van de hoogste commercieel uitgebaatte sprongen ter wereld. Een gigantische betonnen boog dus, maar wel een die niet zomaar als klimrek gebruikt mag worden. In de brug mocht niets worden geboord of vastgeschroefd.

Dat maakte de bouw van de baan tot een technische uitdaging op zich. Richard Lievaart, Head of Rigging en Safety Director bij Vertical Safety Systems, bouwde met zijn team een parcours dat de bestaande structuur van de brug volgde zonder permanente bevestigingen. Er werkte een systeem met twee onafhankelijke beveiligingspunten, zodat er bij een misgreep altijd een tweede vangnet was. De route zelf bestond uit drie fases: een steile klim onder een hoek van 45 graden, een kort vlak stuk rond het hoogste punt van de boog en een gecontroleerde afdaling aan de andere kant.

Van Tonder begon om 10:21 uur aan zijn poging, met een hartslag van 150. Het zwaarste stuk kwam meteen: de klim van 45 graden. Daarbij moest hij met zijn rug naar de looprichting hangen en zichzelf stang voor stang omhoog trekken. Om 10:34 uur, nog geen kwartier later, merkte hij al hoe de aanhoudende helling zijn handen sloopte.

Hij had zich op die klim voorbereid als het moeilijkste deel, maar de realiteit bleek zwaarder dan alles wat hij in training had meegemaakt. “Het overtrof alle verwachtingen”, vertelde Van Tonder volgens Red Bull. “We hebben zo veel mogelijk gesimuleerd en getraind, maar niets komt in de buurt van de voortdurende afstraffing die die helling op dezelfde spiergroep geeft.”

Ook de Duitse klimmer en extreem alpinist Stefan Glowacz, die de poging volgde, zag de impact van de hellingshoek. “Wow, nu wordt het zwaar”, zei hij. “De verandering van de hoek maakte echt een groot verschil.”

Bovenop de boog werd het parcours vlakker, maar makkelijker werd het daar niet. Door de vermoeidheid raakte Van Tonder zijn grip en ritme kwijt. Hij hakte de resterende afstand op in kleinere doelen en meldde elk tussendoel via de headset aan Lievaart. “Ik zou zeggen dat dat voor mij het mentaal zwaarste deel was”, aldus Van Tonder. “Ik vond het heel moeilijk om ritme te vinden. Mijn handen deden gewoon niet wat ik in mijn hoofd dacht dat ze zouden kunnen. Alleen al ze gesloten houden was zo moeilijk.”

Op een gegeven moment probeerde hij zijn armen los te schudden terwijl hij ondersteboven hing. Zijn hoofd begon te bonken en hij besefte dat hij weer rechtop moest. Met zijn toch al uitgeputte handen trok hij zichzelf terug in positie en ging hij verder. Lievaart was onder de indruk van die kalmte: “Hij had de kracht om gewoon te stoppen, even pauze te nemen, het op te lossen en door te gaan.”

De afdaling bracht een nieuw probleem. De zwaartekracht trok Van Tonder sneller van stang naar stang, waardoor hij zijn vaart moest afremmen terwijl hij steeds minder kracht in zijn vingers had. De tape die zijn vingers beschermde, begon intussen door te slijten. “De vermoeidheid ging ver voorbij wat ik had verwacht”, zei hij. “De rest was een gevecht.”

Op de laatste twintig meter concentreerde Van Tonder zich puur op elke afzonderlijke stang. Hij herhaalde voor zichzelf als een mantra: “Zeker weten, zeker weten, zeker weten, zeker weten, elke stang.” Toen hij de overkant bereikte, met de tape aan flarden, was zijn eerste opmerking veelzeggend: “Ik kan ze nu in ieder geval weer dichtknijpen. Ja, ze doen pijn.”

Voor Lievaart was de finish vooral een opluchting. “Het is een absolute opluchting om te weten dat Thomas veilig is, en dat absoluut alles wat we hebben gedaan heeft gewerkt.”

Van Tonder is geen onbekende in de obstacle course racing-wereld. Hij werd in 2019 wereldkampioen OCR op de 100 meter, tekende datzelfde jaar bij Red Bull, heeft een Guinness World Record op zijn naam en won in 2025 de allereerste editie van Red Bull Rancher Strong. Toch gaf hij toe dat de brug hem met beide benen op de grond zette. “Ik kwam er een beetje overmoedig in. Ik was een beetje te zelfverzekerd, en die helling heeft me zeker nederig gemaakt.”

Dat hij voor de boog van de Bloukrans Bridge koos, was juist omdat het succes niet vaststond. “Dit is absoluut niet iets waarvan ik weet dat ik het kan, en dat betekent dat het de juiste uitdaging is”, legde hij uit.

Waar OCR-wedstrijden normaal draaien om korte, explosieve hindernissen, vroeg deze baan om iets heel anders: bijna drie kwartier aan uithoudingsvermogen, gripkracht en controle in drie totaal verschillende fases. Met 600 stangen, ruim 280 meter en de langste monkey bars ooit gebouwd heeft Van Tonder de lat voor dit soort projecten flink hoger gelegd. “Ik heb afgemaakt waar ik aan begon”, zei hij na afloop. “Ik zette dat grote, gekke doel, en we hebben het echt voor elkaar gekregen.”