Stenen op Mars zitten vol met koolstof: maar waarom?

Het duurt nog even voor er echt Mars-stenen op onze planeet arriveren, maar we weten wel al dat organisch koolstof volop in Mars-gesteente aanwezig is. Echter blijkt het ook op de buitenkant te zitten en dat is een ander type dan het organische koolstof uit het midden. Wetenschappers hebben er niet direct een verklaring voor wat dat kan zijn.

We weten pas zeker wat het is als we de monsters op aarde hebben, maar voor nu wordt het Bright Angel-koolstof genoemd. Het werd gedetecteerd door SHERLOC (Scanning Habitable Environments with Raman and Luminescence for Organics and Chemicals), een UV-Ramanspectrometer op de robotarm van Perseverance. SHERLOC maakt gebruik van een diep-ultraviolette laser die hij op een doelwit schijnt. Het licht dat terugkaatst wordt gelezen en zo kunnen moleculaire verbindingen worden geïdentificeerd.

Tussen sol 1180 and 1218 richtte de rover deze UV-laser op vier doelwitten bij Bright Angel. Steamboat Mountain is een gewone rots die het team als controle gebruikte. De overige drie zijn Cheyava Falls, Apollo Temple en Walhalla Glades. Zij hebben allemaal koolstof op de buitenkant. Het zou overeenkomen met aardse kerogeen, maar op Aarde bestaat kerogeen bijna uitsluitend uit biologisch materiaal. En dat is deze bron niet per se: we weten niet waar het vandaan komt. Het hoeft niet biologisch te zijn.

Wetenschappers zeggen: “Het suggereert dat de afzetting van koolstof kan hebben plaatsgevonden tijdens ten minste twee verschillende gebeurtenissen in de geologische tijd.” Bij Apollo Temple clusterde het signaal met carbonaat- en sulfaatmineralen. Bij Walhalla Glades zat de koolstof in het silicaatrijk sediment. Het is dus ook nog iets dat niet in één, maar waarschijnlijk in twee tijdperken heeft plaatsgevonden.

Maar de hamvraag is natuurlijk: is het een restant van oud Martiaans leven? Dat weten we niet. De onderzoekers: “Het wetenschappelijke instrumentarium van de Perseverance-rover is niet ontworpen om onderscheid te maken tussen abiotische en biotische processen, maar om veelbelovende rotsen te identificeren die verzameld kunnen worden voor een eventuele terugkeer naar de Aarde.”

In ieder geval is dit een vondst in slechts een klein deel van een enorme planeet, dus wie weet wat er naast die krater nog meer te vinden is op de planeet? De vragen zijn er volop, maar de antwoorden laten -ook bij ‘bewijs’- toch wat langer op zich wachten: daarvoor hebben we onderzoek op aarde nodig.