Zeven redenen om World of Warcraft: Forever te gaan spelen

In 2019 gaven we je vijf redenen waarom je World of Warcraft Classic moest gaan spelen. Zeven jaar later staan we opnieuw aan de vooravond van een nieuw avontuur in het oude Azeroth. Alleen is World of Warcraft: Forever veel meer dan de zoveelste herstart van Classic.

Blizzard pakt de wereld waarmee het allemaal begon en gaat verder waar het oorspronkelijke World of Warcraft ooit ophield. Bekende gebieden blijven bestaan, maar krijgen gezelschap van nieuwe zones, quests, dungeons en raids. Classes worden aangepast, er komen nieuwe systemen en zelfs grafisch krijgt Azeroth een flinke opfrisbeurt. Tegelijkertijd wil Blizzard nadrukkelijk vasthouden aan de principes die Classic zo aantrekkelijk maken.

Wij zijn inmiddels de beta ingedoken. En hoewel World of Warcraft: Forever pas op 4 november verschijnt, begint het behoorlijk lastig te worden om niet alvast enthousiast te raken. Van een compleet vernieuwd Azeroth tot een hype die zelfs Blizzard zelf verraste: dit zijn zeven redenen waarom World of Warcraft: Forever je agenda dit najaar gaat overnemen.

Laten we beginnen met iets wat Blizzard waarschijnlijk zelf ook niet helemaal zag aankomen: de enorme belangstelling voor de beta. Sinds deze op 17 september van start ging, proberen grote aantallen spelers Azeroth binnen te komen. Dat zorgde niet alleen voor volle servers en technische problemen, maar ook intern bij Blizzard voor verbazing. Een van de ontwikkelaars omschreef de belangstelling als de gekste aantallen die hij in 17 jaar bij Blizzard heeft gezien.

En dan hebben we het dus nog maar over een beta-versie. Dat zegt natuurlijk niet dat World of Warcraft: Forever een succes wordt. Maar het laat wel zien hoeveel behoefte er blijkbaar bestaat aan precies dit soort World of Warcraft. De vraag naar een Classic+ was natuurlijk enorm binnen de community. Niet voor niets waren private servers als Turtle Wow erg populair. WoW: Forever is dus geen nieuwe uitbreiding waarin het maximale level opnieuw omhooggaat, maar gaat terug naar Azeroth en de uitgangspunten waarmee WoW ooit groot werd.

Het interessante is bovendien dat Forever niet alleen lijkt te leven onder spelers die in 2004 al door Elwynn Forest of Durotar liepen. Blizzard positioneert de game nadrukkelijk als een permanente nieuwe thuisbasis naast modern WoW en Classic. De hype is in ieder geval real. Nu moet Blizzard hem alleen nog waarmaken.

Start World of Warcraft: Forever op en binnen enkele seconden weet je waar je bent. Dit is Classic. En tegelijkertijd ook weer niet.

Vooral visueel (een optie die jezelf overigens kan kiezen bij het opstarten van de game) heeft Blizzard behoorlijk wat werk verricht. De oude artstyle is intact gebleven, maar de wereld oogt veel sfeervoller. Water reflecteert de omgeving, licht valt anders door bomen en boven gebieden hangt regelmatig een subtiele mist. Bekende vergezichten zien er daardoor ineens verrassend indrukwekkend uit.

Blizzard noemt zelf onder andere stromend water in Elwynn Forest, mist boven Darkshore en maanlicht dat door de bomen van Ashenvale valt als voorbeelden van de nieuwe renderingtechnieken.

Het knappe is dat Azeroth daardoor niet ineens aanvoelt als Retail WoW. De relatief eenvoudige gebouwen, bomen en landschappen blijven herkenbaar. Forever probeert van Classic geen moderne game te maken, maar haalt meer uit de wereld die er al was. Dat merk je tijdens het spelen voortdurend. Even stoppen op een heuvel en om je heen kijken is ineens weer de moeite waard.

Voor een game waarin de wereld zo'n belangrijke rol speelt, is dat misschien wel een van de beste verbeteringen die Blizzard kon doorvoeren.

Dat brengt ons direct bij misschien wel het belangrijkste uitgangspunt van World of Warcraft: Forever: Azeroth moet weer de hoofdrol spelen. In modern World of Warcraft is de wereld regelmatig een plek waar je zo efficiënt mogelijk doorheen beweegt. Je vliegt naar je bestemming, voltooit je activiteit en gaat snel door naar de volgende.

Classic werkt fundamenteel anders. Je loopt naar een quest. Onderweg kom je een rare cave tegen. Daar blijkt een quest-item te liggen dat je later nodig hebt. Vervolgens word je bijna gedood door twee mobs die je eigenlijk afzonderlijk had willen pullen. Een andere speler helpt je en vijf minuten later zitten jullie samen in een groep.

Een half uur later ben je compleet vergeten wat je oorspronkelijk van plan was. Dat is World of Warcraft op zijn best. Blizzard heeft dat gevoel vertaald naar vier concrete principes waarmee elke beslissing over Forever wordt getoetst:

De wereld staat centraal. Elke nieuwe zone, quest of systeem moet Azeroth groter en levendiger maken, niet alleen een nieuwe checklist opleveren.

De reis is minstens zo belangrijk als de bestemming. Levelen is geen verplichte aanloop naar level 60, maar de kern van de ervaring zelf.

Sociale interactie blijft onderdeel van de gameplay. Systemen die spelers te veel onafhankelijk van elkaar maken, ondermijnen precies wat Classic uniek maakt.

Progressie moet voelbaar en betekenisvol zijn. Geen scaling die elke tegenstander irrelevant maakt, maar keuzes en groei die er echt toe doen.

Die vier uitgangspunten verklaren meteen waarom er in Forever geen flying mounts en geen level scaling zijn. Beide systemen zijn in modern WoW ingevoerd om spelers sneller vooruit te helpen, maar ze doen precies het tegenovergestelde van wat Blizzard nu wil bereiken: ze halen spelers uit de wereld in plaats van ze erin te houden.

Levelen is in Forever dus niet simpelweg de verplichte aanloop naar level 60. Het is de game.

Er zit alleen een probleem aan Classic WoW: we kennen het inmiddels wel. Dat klinkt harder dan bedoeld. De originele wereld blijft fantastisch, maar na ruim twintig jaar weten veel spelers precies waar Mankrik's wife ligt, welke quests de moeite waard zijn en welke gear ze uiteindelijk nodig hebben.

Ook de endgame kent nauwelijks geheimen meer. Molten Core, Blackwing Lair, Ahn'Qiraj en Naxxramas zijn volledig uitgeplozen. Forever gooit dat draaiboek gedeeltelijk weg. Blizzard voegt meer dan duizend nieuwe quests toe aan de reis van level 1 tot 60. Er komen nieuwe en opnieuw vormgegeven gebieden, waaronder Mount Hyjal, Shen'dralas, Riverglades en Zephras Isle.

Daar blijft het niet bij. Er staan negen nieuwe dungeons gepland, waaronder Hall of Thanes onder Ironforge, Ruins of Lordaeron (Undercity), City of Dalaran en Alcaz Prison. Op level 60 wachten bovendien nieuwe raids, waaronder Barrow Deeps voor tien spelers en Hyjal Summit voor twintig spelers. Dat is precies waar Forever interessant wordt.

Je krijgt de spelregels en wereld van Classic, maar je weet niet langer alles wat er gaat gebeuren. Plotseling kunnen we weer ergens binnenlopen zonder vooraf op internet te hebben gelezen welke boss er achter de volgende deur staat en welke loot hij dropt. Dat merk je al bij je eerste Dungeon (RFC als je Horde speelt), waar de quest-rewards en drops al beter zijn dan het originele Classic.

Een van de dingen die Classic zo verslavend maakt, is hoe belangrijk je eigen character voelt. Een nieuw wapen is niet alleen een paar punten hoger op een abstract item level. Het kan daadwerkelijk het verschil maken tussen met moeite twee vijanden aankunnen of er eentje extra bij kunnen hebben.

Een blauwe drop kan zomaar tientallen uren meegaan. Een talent point kan voelbaar verschil maken. Je profession levert spullen op die je daadwerkelijk gebruikt. Een nieuwe ability verandert de manier waarop je speelt. En voldoende goud verzamelen voor iets wat je heel graag wilt hebben, kan een doel op zichzelf worden.

Forever wil die vorm van progressie behouden. Blizzard zegt daarom bewust vast te houden aan class identity en meaningful trade-offs. Niet iedere class hoeft alles te kunnen. Juist het feit dat classes sterke én zwakke kanten hebben, zorgt ervoor dat je keuzes betekenis krijgen.

Daar komen nieuwe talents, abilities en race/class-combinaties bovenop. Ook tijdens het levelen moet progression belangrijk blijven. Forever krijgt bijvoorbeeld een Legacy-systeem voor spelers die graag meerdere personages levelen, terwijl professions onderdeel worden van het nieuwe Camping-systeem.

Je bouwt niet alleen aan een level 60-character. Je bouwt aan een personage dat gedurende de vele uren steeds meer van jou wordt.

World of Warcraft is een MMO. Toch kun je in moderne MMO's verrassend veel doen zonder ooit echt met iemand te praten. Classic dwingt je vaker om dat wel te doen. Kom je tijdens het questen een elite tegen die je niet alleen aankunt? Dan zoek je andere spelers. Wil je een dungeon doen? Dan moet er een groep komen. Heb je een item nodig dat iemand met een andere profession kan maken? Dan zul je iemand moeten vinden.

Die kleine afhankelijkheden maken uiteindelijk een enorm verschil. Blizzard lijkt dat principe bij Forever bewust te willen beschermen. Convenience is niet automatisch positief. Een systeem waarmee je vijf minuten bespaart, kan er tegelijkertijd voor zorgen dat spelers elkaar minder nodig hebben.

Daarom kijkt Blizzard bij nieuwe quality-of-life-features ook naar de gevolgen voor sociale interactie. Het nieuwe Camping-systeem is daar een aardig voorbeeld van. Spelers kunnen in de open wereld een kamp opzetten waar andere avonturiers kunnen stoppen en via hun professions kunnen bijdragen aan buffs.

Het klinkt als een klein systeem. Maar juist dat soort kleine ontmoetingen kunnen ervoor zorgen dat Azeroth weer als een wereld met echte spelers voelt in plaats van een verzameling activiteiten. En uiteindelijk zijn het vaak juist die onverwachte ontmoetingen die je jaren later nog herinnert.

Dit is voor ons misschien wel de interessantste reden van allemaal. We weten het niet. Toen World of Warcraft Classic in 2019 verscheen, wisten we eigenlijk precies wat er ging gebeuren. Ragnaros stond te wachten in Molten Core. Daarna kwam Blackwing Lair. Vervolgens Ahn'Qiraj en uiteindelijk Naxxramas. Zelfs voordat Classic begon, konden we het volledige avontuur al uittekenen.

Forever heeft die beperking niet. Blizzard noemt het nadrukkelijk geen tijdelijke variant van Classic. Het moet een permanente versie van Azeroth worden die jarenlang verder kan groeien. Level 60 blijft daarbij het uitgangspunt, terwijl Blizzard nieuwe quests, gebieden, dungeons, raids, PvP-content en andere avonturen aan de wereld kan blijven toevoegen.

De eerste roadmap laat al zien waar dat naartoe kan gaan. Na de release op 4 november volgen op 9 december de eerste nieuwe raids. Daarna staan onder andere nieuwe dungeons, world content, PvP-updates, extra quests, Hardcore en een vernieuwde iconische raid gepland.

Maar wat daarna gebeurt? Geen idee. En juist dat maakt World of Warcraft: Forever zo interessant. Na meer dan twintig jaar World of Warcraft kunnen we straks misschien eindelijk weer door Azeroth lopen zonder precies te weten wat er achter de volgende heuvel ligt.

Dat gevoel hadden we in 2004. En misschien krijgen we het in 2026 eindelijk een beetje terug.

World of Warcraft: Forever verschijnt op 4 november 2026. De beta is inmiddels begonnen en loopt tot en met 21 oktober. Tijdens de eerste fase ligt de levelcap op 20, waarna Blizzard die later verhoogt naar level 30.

Op papier heeft Forever in ieder geval precies de juiste ingrediënten. De tragere progression en sociale gameplay van Classic blijven behouden, maar Blizzard krijgt tegelijkertijd de vrijheid om Azeroth uit te breiden met content die spelers nog niet kunnen dromen. Of dat uiteindelijk de World of Warcraft versie wordt waar Classic-spelers al jaren op wachten, weten we pas wanneer we er veel meer uren in hebben zitten.

Maar één ding heeft de beta bij ons al voor elkaar gekregen. We willen weer op avontuur.