Is de nieuwe Belgisch-Nederlandse serie Omerta een knock-off van Knokke Off?

Omerta is een goed nummer van Drake, maar het is ook een Italiaanse erecode die voorschrijft dat je vooral je mond moet houden, informatie niet moet delen en dingen intern moet oplossen (en dat kan zowel met je familie zijn als echt alleen). Maar het is ook de nieuwe serie op Canal+ en dat is bijzonder: het is namelijk een lokale serie in de vorm van een samenwerking tussen België en Nederland. En wij hebben de eerste twee afleveringen gezien.

Wanneer je het net kijkt, word je meteen geconfronteerd met een groot trauma dat een feestend groepje jongeren moet doormaken. Het is een intense gebeurtenis die vooral op één jongen zijn weerslag lijkt te hebben: Lucas, gespeeld door Helder Onkelinx. Terwijl die niet eens aan het roer stond, want dat was de nogal irritante Henri, die wordt gespeeld door Dario Antonio De Cono.

Wat volgt is dat we het groepje na twee jaar weerzien en dan is er enerzijds niets veranderd, anderzijds heel veel. Ook wordt langzaam duidelijk wat zich die noodlottige dag heeft afgespeeld en hoe de onderliggende relaties werkelijk zijn. Dat is niet altijd duidelijk te zien, want het gaat hier om een groepje poeprijke mensen die jagen, paarden en drank en drugs als grootste bezigheden hebben.

Kijkend naar deze serie heb ik vaak teruggedacht aan Knokke Off: ook een Belgisch-Nederlandse serie die draait om rijke jongeren en volwassenen die allerlei dingen voor elkaar achterhouden, ondertussen wel hevig feesten en waar ook wel eens wat misgaat, dat dan vooral onder het tapijt moet worden geschoven. Nu is het zo dat Omerta door de makers van Knokke Off is bedacht, dus dat het veel met elkaar gemeen heeft is ook weer niet zo heel gek.

Ik denk dat Omerta een wat rustigere, meer kunstzinnige variant is van Knokke Off. Het is wat klassieker in zowel de keuzes van de onderwerpen als de opbouw. En ja, dat is wat mij betreft toch ook hier en daar wel voor voorspelbaarheid zorgt. Het gebeurde me net iets te vaak dat ik wel kon voorspellen wat er ging gebeuren of hoe iemand zou reageren. Dat komt deels omdat ik gewoon te veel series kijk, maar het is ook zo dat de personages wel heel bekende typen mensen zijn, waardoor hun reactie ook niet zo verrast.

Dat kunstzinnige moet je ook net liggen: voor iemand die 127 Hours eigenlijk al niet kan kijken door al dat ge-ijl is het te langzaam. Ook de visuele storytelling is mijn inziens wat veel voor een serie die waarschijnlijk veel wordt gebinged. Elke keer weer die stenen die over het water skippen: het is wat veel.

Ook zijn sommige personages wat veel: een advocaat die doet alsof ze rechter is, de eerdergenoemde jongeman die wel heel erg life of the party is: je hoeft niet iedereen leuk te vinden, maar zonder genoeg backstory is het moeilijk om je niet te ergeren. Misschien komt dat nog: we hebben immers nog maar twee afleveringen gezien. En we gaan de rest zeker wel kijken, want er zijn ook toffe dingen in deze serie te vinden, zoals de drie matriarchs, een dynamiek die je niet vaak ziet. Maar ook lijken er nog veel geheimen te moeten komen bovendrijven, en daar zijn we dan toch wel weer graag getuige van.

Omerta lijkt wat mij betreft veel op Knokke Off. In eerste instantie is het te veel, maar tegelijkertijd is het een wat volwassenere versie ervan. We moeten de rest van het seizoen ook zien om te ontdekken in hoeverre de serie de ander blijft volgen, maar dat we ondanks wat mindere kanten aan deze serie toch willen weten hoe het verder gaat, zegt dat er wellicht toch meer in Omerta schuilgaat dan je op het eerste gezicht zou zeggen.

Vanaf 13 november staat het hele eerste seizoen van Omerta op Canal+.