Coyote vs Acme filmreview: zonder nostalgie zijn we nergens

Hij draait sinds vorige week in de bios, maar of hij nog lang blijft is de vraag. In een zaal met welgeteld twee andere mensen keek ik naar Coyote vs Acme. Er werd geen enkele keer gelachen en wat verbouwereerd liepen we de zaal uit. Hoe zit dat? Hoe kan een film die op zoveel iconen kan leunen zo teleurstellen?

Misschien las je de titel van deze review en dacht je dat het een positief verhaal ging worden, maar helaas. Het grootste probleem van de film is dat het ondanks zo'n duidelijk en zelfs heel voorspelbaar plot, toch in een soort identiteitscrisis verkeert. Is dit nou een kinderfilm, of is het toch meer voor oudere kijkers die vroeger alle Warner Bros-cartoons keken? Het mooiste zou zijn als het dat allebei was, maar daar slaat regisseur Dave Green de plank ook al mis.

Het idee van de prent is overigens erg leuk en misschien dat het te veel op het concept leunt: Coyote vs Acme draait om een rechtszaak tussen Wile E Coyote die altijd achter Roadrunner aan zit en Acme, het bedrijf dat hem van zijn nooit-werkende wapens voorziet. Heel grappig natuurlijk, want tot nu toe kennen we de coyote alleen van de korte cartoons waarin hij er nooit in slaagt om de renkoekoek te pakken te krijgen. Nu zint hij op wraak.

Hij weet een wat onnozele advocaat voor zijn karretje te spannen en samen nemen ze het op tegen dit enorme bedrijf, dat niet alleen cartoonwapens maakt, maar ook smartphones en auto's. Een soort monopolist dus, wat we goed kennen uit de echte wereld. Tegelijkertijd laat Green het verder een beetje liggen: hij heeft niet zijn kans gegrepen om er lekker mee over het randje te gaan en er echt wat interessants van te maken voor de volwassen kijkers.

Nu is dat niet zo heel storend: het is immers een soort kinderfilm, maar wat wel stoort is het dialoog in deze prent. Het is niet grappig, het is heel vaak al uit te tekenen wat er gezegd gaat worden en op wat cartoon-achtige slapstick na is er heel weinig slims aan toegevoegd om de gesprekken interessant te maken. Het kabbelt voorbij, het verrast niet en je vraagt je af of dit de hele tijd zo blijft.

Slecht nieuws: ja dus. Tot het einde aan toe is het zo voorspelbaar, zijn de dialogen zo saai en weet de film geen interesse te wekken, waardoor je jezelf afvraagt waarom je toch besloot te kijken. Tegelijkertijd weet ik wel waarom je er toch voor gekozen hebt. Dat is het concept, maar ook het feit dat er zoveel bekende gezichten uit je jeugd in voorbijkomen: de koddige Roadrunner en Tweety, maar ook Pepe Le Peu en zelfs Taz maken hun opwachting. Er zijn veel cameo's van bekende tekenfilmfiguren en dat is een leuk weerzien.

Er worden alleen af en toe van die rare keuzes gemaakt. Ik zal het einde niet spoilen, maar er worden soms emoties getoond door personages die gewoon niet kloppen. Of juist te weinig emoties, zoals door Will Forte als acteur Kevin Avery. Wat wel heel mooi is, dat is hoe Eric Bauza extreem veel rollen op zich heeft genomen: deze man, vooral bekend als de stem van Bugs Bunny, is vorige week overleden. Een vreemd toeval, dat deze film dan weer iets speciaals meegeeft.

Uiteindelijk is dit ook geen slechte film in de zin dat het onkijkbaar is, maar het voelt gewoon alsof er heel veel liefde en aandacht aan schort en het project toch weinig ziel heeft. Er had nog zoveel meer in gezeten, qua inside jokes bijvoorbeeld. Het blijft bovendien leuk om naar half animatie-half live actionfilms te kijken, zoals decennia geleden met Who Framed Roger Rabbit?. Deze film, die eigenlijk zou worden gecanceld omwille van belastingvoordeel voor Warner Bros, mag er op zich echt wel even zijn, als kijkers zich maar vooral bedenken dat ze precies te zien gaan krijgen wat ze verwachten, zonder kleurrijk dialoog om het entertainend te houden. Zou Acme er achter zitten?