Clayface review: Duistere vertelling is niet voor zwakke harten

Als je Marvel en DC Comics naast elkaar houdt, dan is er één ding altijd snel duidelijk: DC zoekt wat meer het rauwe randje op. En dat doet het met Clayface keer tien. De film bewandelt een behoorlijk duister pad waarin de nodige gore niet wordt geschuwd. Klinkt heftig, maar is eigenlijk vooral heerlijk.

Clayface draait om een succesvolle acteur die op een dag met de verkeerde dame in bed belandt. Eentje die een bendeleider als vriendje heeft en zelf ook niet bepaald zo leuk blijkt te zijn als ze doet overkomen. In ieder geval eindigt de knappe acteur met een opengesneden gezicht en -misschien nog wel erger- een slecht imago. Hij kan zich nergens meer vertonen, krijgt geen rollen meer en zelfs zijn management stopt met hem.

Alles gaat volledig mis, maar dan komt er een vrouw in zijn leven die hem misschien kan redden met een soort AI-cellen. Het is nog een experiment, maar de beste man wil het zo graag, dat hij haar ompraat om dat experiment op hem uit te voeren. En ja, je voelt het waarschijnlijk al aankomen: dat loopt niet op rolletjes. Er zitten nog wat ‘kinderziektes’ in, zullen we maar zeggen.

Dat klinkt misschien saai, dat je het al kan zien aankomen, maar er is hier heel veel om van te houden. Deze film gaat namelijk ver: ver in zijn gorigheid, ver in de horror, ver in de dingen die het hoofdpersonage Matt Hagen doet. Wie had gedacht dat gore zo verfrissend kon zijn? Je wordt in deze film helemaal meegetrokken in Hagens diepe dalen, maar ook meegenomen in zijn hoge hoogten en dat maakt deze prent heel meeslepend. Het is moeilijk om er niet helemaal in te zitten, ondanks dat er veel van Hagen is dat je niet van hem weet, en ook niet te weten komt.

Clayface wordt gespeeld door Tom Rhys Harries en waarschijnlijk zegt die naam je helemaal niets. Hij is namelijk helemaal niet zo bekend. En dat is mooi: deze acteur uit Wales is net als veel andere gezichten in de film eens een keer niet bekend. En ook dat is verfrissend en interessant. Tegenspeelster Naomi Ackie is wel veel bekender, maar laat zich toch weer van een andere kant zien. Regisseur James Watkins heeft natuurlijk eerder al het geweldige Ede Lake en Bastille Day gemaakt, maar met deze film drukt hij echt zijn stempel.

Ik snap dan ook niet helemaal waarom andere mensen de prent met Joker vergelijken. Ja, het thema is ook dat iemand wordt uitgekotst door andere mensen, maar het is op zo’n ander niveau. Het is wel boeiend dat reviewers zo overhoop liggen over deze film: wat voor de één intrigerend is, wordt door een ander weggezet als doelloos. Er zijn mensen die boos zijn dat je er niet echt bang van wordt, alsof dat het enige doel van een horrorfilm is. En dan zijn er ook nog critici die stellen dat de film geen toon heeft. Die hebben misschien tijdens het kijken op hun telefoon gezeten, want die toon is er zeer zeker wel. En waar Joker zich juist heel erg intern afspeelt, daar is Clayface juist heel erg extern: en dat kun je vrij letterlijk nemen natuurlijk.

Het is rauw, het is soms moeilijk om naar te kijken (maar dan op de goede manier) en het is meeslepend. Tuurlijk is de film niet perfect: soms worden bepaalde beslissingen niet heel goed uitgelegd en Hagen krijgt niet heel veel achtergrond mee, waardoor hij misschien wat oppervlakkig overkomt, maar is dat niet juist het hele punt dat deze prent wil maken?

Clayface is wat mij betreft een van de betere DC-films in tijden. Misschien komt het juist wel omdat hij bij veel mensen niet bekend is. Het is niet weer een verhaal over een man die een succesvolle zakenman of journalist is overdag, en dan ‘s avonds levens redt. Clayface is namelijk ook helemaal niet zo’n held en dat past misschien wel beter bij DC dan die Marvel’esque superster die Superman heet. In ieder geval zet hij wel degelijk een toon, en dat is wat mij betreft toch echt zonder daarbij die van Joker te raken.