Primetime review: lijkt meer op zijn doelwit dan hem lief is

Wat als het allemaal een beetje te ver gaat met televisiemaken? Niet zozeer om de kijkcijfers alleen, maar ook door allerlei dingen die in je hoofd opbouwen, terwijl je ondertussen eigenlijk met gruwelijke zaken bezig bent. Dat is ongeveer wat we meebeleven in Primetime, de nieuwe A24-film van regisseur Lance Oppenheim (You Can See Everything).

Presentator Chris Hansen begint te vertellen wat iemand allemaal met een kind wilde doen. Wat griezelige mannen allemaal in een chatscherm gooien, naar kinderen van een jaar of 13 zet inderdaad meteen de toon van Primetime, een film die draait om het Amerikaanse televisieprogramma How to catch a predator. Hierin dachten pedofielen een afspraakje te hebben gemaakt met een kind, maar worden ze op nationale televisie met hun gedrag geconfronteerd door presentator Chris Hansen.

Het begin van Primetime zet je meteen al op een spoor waar je eigenlijk de hele film niet afkomt. De intensiteit, de psychische kant ervan, maar ook juist weer helemaal niet: het is een ingewikkelde cocktail waarin soms te veel televisie wordt gemaakt en te weinig aan mensen wordt gedacht, maar waarin mensen tegelijkertijd ook heel veel om zichzelf denken. Vooral de presentator kan daar wat van, al waarderen we het dat er geen complete gekte en breakdown komt: hij wordt niet irritant.

Niet dat er niets irritant is in deze film: de producent is nogal intens. Het is Andie Bender, die wordt gespeeld door Merritt Wever. Ze is onuitstaanbaar en simpelweg een personage dat eigenlijk maar moeilijk sympathie kan opwekken bij de kijkers. Dat hoeft ook niet, want dat is haar karakter ook helemaal niet, maar dat is voor sommigen misschien wat moeilijk om naar te kijken. Het laat haar personage er misschien onnodig simpel door lijken, terwijl we ons niet moeten vergissen: we zien hier werk-Andie: wie weet hoe ze privé echt is?

Primetime is interessant voor ons om te zien omdat we zo’n programma niet echt hebben gehad in Nederland. De Alberto Stegemans van deze wereld trekken dit soort geheime camera-activiteiten vaak breder. Ook is het nogal wat om op deze manier pedo’s in de val te laten lopen, zo ervaart ook de jongeman die we in deze film volgen. Die jongeman gaat voor het eerst bij het programma werken en leert al bij zijn eerste afspraakje, waarin hij zich dus voordoet als jonge tiener, dat zijn werk niet bepaald een kantoorbaan is.

Het is overigens vooral een fascinerende prent om te zien als Nederlander, omdat we het verhaal erachter niet echt kennen. Wij weten niet wie Chris Hansen is: wij kennen dat programma niet echt. En vooral: wij weten niet wat er gebeurt. Ik zal het ook niet verklappen, maar de prent bouwt op naar een moment waarin alles samenkomt, een situatie die het programma uiteindelijk de kop heeft gekost na een schikking.

Dat het grotendeels op feiten is gebaseerd maakt dit dubbel zo hevig een thriller als het al is. Maar toch krijgt Primetime niet van iedereen evenveel liefde en dat heeft er waarschijnlijk mee te maken dat de film zelf lijkt op de pedo’s die we erin zien. Ze willen heel graag, maar ze worden uiteindelijk dus bij de kladden gegrepen. Ze gaan uiteindelijk allemaal te ver. Ik vind het een prachtige vergelijking die de cirkel mooi rond maakt, maar er zijn ook mensen die het allemaal net niet ver genoeg vinden gaan. We zijn natuurlijk ook wel wat gewend van A24…

Wat mij betreft is Primetime een zeer geslaagde film, die zeker als je het verhaal nog net kent enorm indruk kan maken. Robert Pattinson speelt een enorm overtuigende Hansen, maar dat hadden we ook niet anders verwacht van deze veelzijdige acteur. Daarnaast is er voor elk personage in de prent wel iets te zeggen, ook als dat niet zo vriendelijk is. Uiteindelijk weet Primetime de cirkel rond te maken en dat is knap: het is immers niet makkelijk wat men met How to catch a predator wilde doen. Dus ja: why don't you take a seat right over there? om eens goed van deze film te genieten, of in ieder geval mee te gaan met een intensieve rit.