Na twee weken in de Genesis GV60 raak ik alle objectiviteit kwijt

Ik zou, zoals dat hoort bij een review, verstandig over deze auto moeten schrijven. Maar dat lukt me niet. Twee weken in de Genesis GV60 en ik ben elke poging tot nuance kwijtgeraakt, ergens tussen de eerste sprint en het moment dat een glazen bol zich voor mijn neus omdraaide. En dat is precies mijn probleem, want ik moet er nu een review over de GV60 schrijven en al mijn zinnen beginnen met iets wat neigt naar verliefdheid.

Laten we daarom eerst maar eens met de rij-indruk beginnen, want dat is waar deze auto zich onderscheidt van de rest van al dat premium EV-geweld waar we de afgelopen jaren in hebben rond gereden. Deze GV60, model Sport Plus is uitgerust met bijna elke optie die je op een Genesis kan verzinnen. Het in schaapskleren verpakte voertuig heeft ´slechts´ 490 pk en 700 Nm en sprint in 4,0 seconden naar de honderd. Op papier is dat niets meer dan een getal, maar in de praktijk is het een vraag voor je nekwervels of deze het ook oké vinden. De vraag daarna stel je ook al aan jezelf: Waarom deed je dat? De eerste keer dat het gaspedaal door de vloer gaat - dat mag ook na het indrukken van de niet al te opvallende Boost-button zijn- ga je niet snel meer vergeten. Waanzinnig!

Iedereen die meerijdt, voelt het. Niet omdat door mijn iets te enthousiaste uitleg over dual motors en 800V-architectuur die gemiddeld niemand begrijpt, maar omdat er domweg geen ontsnappen aan is. Je drukt op een knopje en de wereld beweegt sneller dan je hersenen dat kunnen verwerken. Er is een moment van stilte in de auto direct na zo'n sprint dat ik alleen ken van rollercoasters en het moment vlak nadat je op verzenden hebt gedrukt bij een mail die je eigenlijk nog een keer had moeten doorlezen.

Genesis heeft een aparte Boost-modus ingebouwd. Dat is een knop die je extra vermogen geeft voor een paar seconden, precies zoals je dat kent van wat luidruchtigere Duitse concurrenten en nog meer van Alpine. Alleen hebben ze 'm bij Genesis in een subtiel grijstintje weggewerkt, alsof ze zich er een beetje voor schamen. Dat is een gemiste kans van jewelste. Die knop had knalrood moeten zijn, met liefst een klein plastic klepje eroverheen zoals bij een noodstop op een fabriek, zodat je elke keer het gevoel hebt dat je iets doet wat eigenlijk niet mag. Nu ligt hij erbij als een setting in een menu, terwijl een gezinsauto nooit dichter bij een raketlancering zal komen dan dit. Het ongekende vermogen is niet zomaar een cijfer op een papier, in praktijk gebruik je het echt. Op de snelweg, voor de fun, bij het invoegen of inhalen en gewoon om jezelf een plezier te doen tussen twee verkeerslichten in. Ik betrap mezelf inmiddels op een lach die niet helemaal bij mijn leeftijd past, wanneer ik weer eens een verbaasde blik opvang van Teslalala-rijders die menen dat zij het rustig aan konden doen naast zo’n nog relatief onbekende elektrische Koreaan. Wat een verrassing moet dat toch zijn.

Dan is er nog een ander stukje techniek waar je als EV-rijder alleen maar enthousiast van kan worden, het laden. Nu weten we, mede door extreme roadtrips met de Ioniq modellen al veel langer dat bij Hyundai het laden gemiddeld sneller gaat dan bij heel veel betaalbare concurrentie. Bij Genesis, is dat allemaal nog een tikkie beter, sneller en dus leuker. Deze GV60 kan met 240 kW aan de snellader hangen, om bij een FastNed-paal van 175 kW werkelijk 173 kW naar binnen te slurpen, wat neerkomt op nagenoeg het maximale dat die paal te bieden had. Geen geknoei met een auto die zogenaamd snel kan laden maar in de praktijk stiekem op 90 kW blijft hangen zodra het buiten kouder is dan een aangename lentedag. Dit ding trekt gewoon wat er te trekken valt, en dat voelt bijna oneerlijk goed, vergelijkbaar met het gevoel dat je hebt wanneer je in de supermarkt de snelste rij kiest en die ook daadwerkelijk de snelste blijkt.

Er zit wel een sociale bijwerking aan zo’n laadsnelheid en de GV60, die je misschien wel had kunnen voorspellen. Je staat tien tot achttien minuten aan de laadpaal. En dat is lang genoeg voor andere andere EV-rijders om toch even een kijkje te komen nemen. Welk merk is dit, bevalt ie, hoe snel laadt ie, dat soort vragen: ik zou het zelf ook doen. Ze doen alsof ze toevallig naar hun eigen telefoon staan te kijken, maar in werkelijkheid staan ze te turen naar het schermpje van de laadpaal om te zien welk vermogen jij trekt. Dit is wel een nieuw soort mannen-onder-de-motorkap-moment, alleen dan zonder motorkap en met iets meer stilzwijgende jaloezie. Het meest arrogante waar ik mezelf op betrap is rustig te knikken, alsof ik dit soort aandacht wel gewend ben. Hmmm, niet meer doen.

Nu het minder leuke gedeelte, want deze uitvoering staat behoorlijk hoog in de markt gepositioneerd. Daar moeten we ook helder in zijn, ook al val ik zelf voor bijna alles wat erop zit. De Sport Plus begint bij 72.700 euro, en de auto die ik nu rij, volgestouwd met een B&O Sound Pack, het Vision Roof, het Comfort Pack voor- en achterin, de V2L Pack en het kleurtje Tromsø Green Metallic dat eerlijk gezegd prachtig is, komt uit op 81.200 euro. Dat is geen instapprijs meer, dat is een prijs waarbij je toch even moet slikken en jezelf ervan overtuigt dat je het waard bent. Alles begint echter met tovenarijHet mooiste moment van de hele auto gebeurt trouwens nog vóórdat je wegrijdt. Op de middenconsole zit een glazen bol, super decoratief, alsof iemand een kristallen bol is vergeten mee te nemen na een cursus waarzeggen. Maar zodra je start, draait dat ding zich om en verandert het in de versnellingspook. Het is in de ogen van de massa overdreven, nergens voor nodig, maar voor mij is het precies het soort onzin waar ik allang voor gevallen ben voordat ik ook maar een meter heb gereden.

Voor al dat geld krijg je er -naast de kristallenbol- wel heel veel voor terug. Een 27-inch panoramisch OLED-scherm, een vingerafdrukscanner om te starten in plaats van een sleutel, een stuurwiel dat verwarmt, stoelen die je masseren alsof je in een chique spa bent beland, en een reeks aan rijhulpsystemen die zo uitgebreid is dat ik af en toe het gevoel heb dat de auto meer let op het verkeer dan ikzelf. Het is een lijst kenmerken die je in een showroombrochure normaal gesproken met een korrel zout leest, maar die hier gewoon klopt. Starten vraagt om aandacht, veiligheidssystemen aan- of uitzetten, je kunt niet zomaar meer starten en wegrijden. Dat is eigenlijk heel goed, het maakt je bewuster van de risico’s in het verkeer. Tja, die kristallen bol, is eigenlijk wel heel slim bedacht.

Er is een zin die door mijn hoofd bleef spoken tijdens het rijden, je probeert aan jezelf uit te leggen waar deze auto dan toch net even anders is. Het lijkt op een beleving die buiten onze zintuigen valt. Dat klinkt nogal zweverig, ik weet het, en normaal gesproken zou ik zoiets meteen schrappen uit een tekst omdat het te veel nu op een wellness-poster lijkt. Maar bij deze auto snap ik ineens wat ermee bedoeld wordt. Het is niet alleen de acceleratie, de bol, niet alleen de stilte, niet alleen het gevoel als de stoelen zich om je heen vouwen als de snelheid omhoog gaat. Het is de optelsom, het totale plaatje dat groter is dan de som der delen, en dat snap je pas echt als je er zelf in zit.

De Genesis GV60 is zeker de ultieme auto al benaderd hij dat gevoelsmatig wel. Hij is aan de prijs, netjes omschreven in deze uitvoering, de boostknop verdient een dramatischer kleurtje, en je moet accepteren dat je onderweg regelmatig een publiek trekt bij de laadpaal dat stiekem jaloers naar je schermpje gluurt. Maar bloedjesnel is hij, laden doet hij als een TGV die net te horen heeft gekregen dat hij achterloopt op schema, en elke rit voelt als een klein geheimpje dat je met niemand hoeft te delen. Dat laatste doe ik dan toch, bij deze.