Hyundai IONIQ 3: eindelijk een elektrische auto die niet op een SUV wil lijken

Er zijn conceptcars waarvan je bij de onthulling al weet dat het weinig zin heeft om verliefd te worden. Prachtige lijnen, spectaculaire details, een interieur waarin de ontwerpers zich volledig hebben uitgeleefd. En dan gaat het ontwerp naar de productieafdeling, waar iemand ontdekt dat er ook nog mensen in moeten passen, dat er boodschappen mee moeten en dat het ding uiteindelijk geld moet opleveren. Wat overblijft is meestal een keurige gezinsauto waarvan je je afvraagt waar dat fantastische oorspronkelijke ontwerp is gebleven.

Bij Hyundai gaat dat de laatste jaren opvallend anders. Kijk naar de IONIQ 5 en de IONIQ 6, allebei begonnen als een uitgesproken conceptcar, allebei op de weg verschenen zonder dat onderweg al het karakter eruit was gepoetst. Met de nieuwe IONIQ 3 gebeurt opnieuw iets vergelijkbaars, en bij deze compacte EV is dat misschien nog wel het meest bijzonder, want juist in dit segment lijken fabrikanten collectief te hebben besloten dat alles tegenwoordig op een kleine SUV moet lijken.

En dan is er de plek waar ik hem voor het eerst zag. Niet op een autosalon tussen de spoilers en de koplampen, maar op 20 april tijdens de Milan Design Week, tussen de meubels, de architectuur en de designobjecten. Dat is geen toeval en ook geen marketinggrap. Je zet een auto daar alleen neer als je durft te zeggen: dit is geen vervoermiddel, dit is een ontwerp. Over actieradius en de sprint naar honderd ging het die dag nu eens lekker niet. Hyundai wilde maar één ding, dat we keken.

Inmiddels heb ik er ook in Nederland mee gereden, en juist daar, in het grijze straatbeeld tussen alle crossovers, valt pas echt op hoe anders deze auto is. In Milaan is alles mooi. De kunst is juist om er nog steeds uit te springen op een regenachtige parkeerplaats in Nederland.

Het compacte elektrische segment wordt almaar drukker, maar wie goed kijkt ziet vooral veel variaties op hetzelfde thema. Een hoge carrosserie, stoere wielkasten, een vastberaden neus, en een naam die nergens meer op slaat. Een letter, een paar cijfers, voor de spanning een streepje ertussen. Alsof een merk dat in Azië een auto bedenkt geen zin heeft om een echte naam te verzinnen die in een handvol Europese talen niet per ongeluk iets geks betekent, en dan maar wat algebra op de achterklep plakt. Veilig, en volstrekt vergeetbaar. En dat terwijl de meeste van die auto's hun leven slijten tussen de supermarkt, de sportclub en een parkeervak dat al jaren te smal is.

Hyundai gaat met de IONIQ 3 bewust de andere kant op. Een compacte, gestroomlijnde hatchback met een lage neus, een opvallend dakverloop en een achterkant die bijna meer karakter heeft dan de voorkant. Het is niet helemaal een klassieke hatchback en ook geen coupé, en precies dat tussengebied maakt hem interessant. De ontwerpers hebben duidelijk gezocht naar een vorm die niet meteen in een bekend hokje valt. En daar zijn ze nog in geslaagd ook.

Tussen de gebruikelijke verzameling SUV's op de Nederlandse weg heeft de IONIQ 3 iets verfrissends. Hij doet geen enkele moeite om groter, hoger of stoerder te lijken dan hij is, en juist daardoor valt hij op. Geen bult aan designdetails nodig, geen nep-stoerheid. Het is het soort auto dat je vanuit verschillende hoeken opnieuw bekijkt, vooral om die verhouding tussen de lage voorkant, het doorlopende dak en de brede achterkant. Waar de meeste compacte auto's zonder logo volstrekt anoniem zijn, herken je deze aan zijn silhouet.

Wat Hyundai met de IONIQ-modellen goed snapt, is dat een conceptcar niet bedoeld is om op een autosalon applaus te oogsten en daarna stilletjes te worden afgezwakt. Het moet juist een voorproefje zijn van wat er echt de showroom in rolt.

De IONIQ 5 bewees dat al met zijn hoekige lijnen en die inmiddels beroemde pixelverlichting. Daarna kwam de IONIQ 6, waarvan de druppelvorm flink wat discussie opriep. Niet iedereen vond hem mooi, maar vrijwel iedereen had er een mening over. En dat is oneindig veel interessanter dan een auto die niemand lelijk vindt, simpelweg omdat niemand hem zich een dag later nog herinnert.

De IONIQ 3 is geen kopie van een van die twee. Hij heeft een geheel eigen gezicht, maar de familie herken je meteen, in de verlichting, in de manier waarop de vlakken in elkaar overlopen, in de aandacht voor aerodynamica. Er zit een duidelijke visie achter, en die heeft zelfs een naam.

Bij Hyundai noemt men die benadering Art of Steel. Het idee is dat de vorm voortkomt uit het materiaal zelf: hoe staal wordt gebogen, en hoe het licht daarna over de carrosserie glijdt. Dat klinkt behoorlijk filosofisch voor een compacte elektrische auto, en bij het lezen van de persmap haalde ik even mijn wenkbrauwen op. Tot je er in het echt omheen loopt, en ziet wat ze bedoelen.

De carrosserie heeft spanning zonder dat elke centimeter volgepropt zit met vouwen, nep-luchtinlaten en andere opsmuk. IONIQ durft het ontwerp gewoon voor zichzelf te laten spreken. Een verademing in een tijd waarin sommige auto's eruitzien alsof ze zijn ontworpen door een commissie die na elke vergadering besloot dat er toch echt nog een lijntje bij moest.

Over smaak valt eindeloos te twisten, maar sommige auto's hebben simpelweg een bepaalde kleur nodig om helemaal tot hun recht te komen. Bij de IONIQ 3 is dat wat mij betreft rood, en daar ben ik na Milaan alleen maar zekerder van geworden. In het rood worden de scherpe lijnen zichtbaarder, komen de eigenzinnige verhoudingen sterker naar voren, en krijgt de auto een uitstraling die je in deze klasse niet verwacht.

Vooral van driekwart achteren klopt het helemaal. Het aflopende dak, de brede schouders, de vorm van de achterzijde, het geeft hem iets sportiefs zonder dat hij zich hoeft te verkleden als een GTI met plastic spoilers en nep-uitlaten. Hij heeft die hele toeters-en-bellen-doos niet nodig om op te vallen.

Dat rood is trouwens ook een fijne herinnering aan iets wat we in de autowereld een beetje zijn kwijtgeraakt. Loop over een willekeurige parkeerplaats en je ziet grijs, zwart, wit, en voor de afwisseling nog eens grijs. Het lijkt soms alsof auto's worden besteld door mensen die vooral bang zijn dat de buren iets van hun kleurkeuze vinden. De IONIQ 3 laat zien hoeveel een uitgesproken kleur nog kan doen. Durf eens wat.

Een fraaie carrosserie is mooi, maar je moet er uiteindelijk wel mee kunnen leven, zeker bij een compacte EV die voor veel mensen de enige auto in huis zal zijn. Dan wil je ruimte, een prettige zitpositie en een interieur waarin je niet elke rit opnieuw op zoek bent naar de knop voor de verwarming.

Het knappe is dat het design daar juist aan bijdraagt. Hyundai noemt de vorm een Aero Hatch: de daklijn blijft lang hoog en loopt dan pas richting de achterkant af, zodat je de binnenruimte van een hatchback voorziet van iets meer elegantie. De vorm is dus niet alleen bedacht om mooi te zijn, maar werkt ook mee aan ruimte en aerodynamica. Vorm en functie die elkaar niet in de weg zitten, dat is zeldzamer dan het zou moeten zijn.

Dat past bij hoe Hyundai de hele IONIQ-familie benadert, en het is precies waar een elektrische auto zijn voordeel kan benutten: geen grote motor en transmissietunnel die in de weg zitten, dus alle vrijheid om de ruimte anders in te delen.

Een auto die van buiten zo zijn best doet om anders te zijn, mag van binnen natuurlijk geen teleurstelling worden. Je kent het wel: een spannende carrosserie, en dan stap je in en zit je ineens in hetzelfde grijze plastic doosje als in elke andere auto. Bij de IONIQ 3 valt dat mee, want Hyundai heeft ook hier een eigen filosofie losgelaten, en die heeft, hoe kan het ook anders, opnieuw een naam.

Furnished Space heet het, en dat is precies wat het probeert te zijn: geen cockpit die je om de oren slaat met schermen en knoppen om te bewijzen hoe geavanceerd het allemaal is, maar een ruimte die meer aanvoelt als een kamer dan als een bedieningspaneel. Een elektrische auto helpt daarbij, want zonder een dikke motor en transmissietunnel die dwars door het interieur loopt, houd je ineens ruimte over om er iets moois van te maken.

Dat merk je meteen aan het dashboard. In het midden ligt het nieuwe Pleos Connect-systeem op Android Automotive, 12,9 of 14,6 inch groot afhankelijk van je uitvoering, en dus groot, scherp en helemaal van deze tijd.

Maar het mooiste zit eronder, want daar heeft Hyundai doodleuk een rij echte, fysieke knoppen laten zitten. Tuimelschakelaars en draaiknoppen voor de klimaatregeling, het volume en de media, en aan de stuurkolom gewoon nog hendels. In 2026 voelt dat bijna als een politieke stellingname. Half rijdend door een menu swipen om de airco een graadje lager te zetten is een van de slechtste ideeën die de auto-industrie ooit massaal heeft omarmd.

Waar de concurrentie, en vooral de nieuwe Chinese merken, inmiddels werkelijk álles op dat ene scherm propt, durft Hyundai gewoon te zeggen dat je sommige dingen blindelings wilt kunnen bedienen zonder je ogen van de weg te halen. Dat maakt het interieur meteen warmer en minder steriel. Revolutionair is het niet. Verstandig wel. Wat een verademing is dat.

Het is misschien wel het grootste compliment dat je zo’n interieur kunt geven: na vijf minuten denk je er niet meer over na. Je stapt in, je zit goed, en je rijdt weg. Precies zoals het hoort, en zeldzamer dan je zou denken.

Hier zou normaal het verplichte hoofdstuk komen over actieradius, laadsnelheid en de sprint naar honderd. Ik ga het kort houden, en dat is een bewuste keuze. Sinds de IONIQ 5 weten we dat Hyundai weet hoe je een elektrische auto laat rijden, de IONIQ 6 bevestigde dat een eigenzinnig ontwerp prima samengaat met prettig rijgedrag, en de IONIQ 3 stapt in diezelfde traditie. Op de Nederlandse weg komt vooral zijn compacte formaat goed uit: hij voelt zich thuis in het dagelijkse verkeer, waar een kleinere auto nu eenmaal fijner is dan een SUV die elk jaar een maatje groter lijkt te worden.

Dat de cijfers goed zitten, neem ik bij Hyundai inmiddels bijna als gegeven aan. En juist daarom wil ik deze auto niet platslaan tot een rijtje specificaties. Dat doet iedereen al, en het zou deze IONIQ echt tekortdoen. Want zijn belangrijkste eigenschap staat niet in de brochure bij de kilowatturen. Die zie je pas als hij voorbijrijdt en je je even omdraait.

Na Milaan en de kilometers op Nederlandse wegen blijft vooral een indruk hangen: aan deze auto is zichtbaar met plezier ontworpen. Hij probeert niet iedereen tevreden te stellen met een veilige vorm die we al van tientallen andere modellen kennen. Iemand bij Hyundai heeft besloten een compacte EV een eigen gezicht te geven, en dat ontwerp vervolgens ook echt in productie te durven nemen.

Dit wordt waarschijnlijk niet de auto voor de grote massa. Wie puur de goedkoopste, ruimste of de meest praktische compacte EV zoekt, vindt die ook bij tien andere merken. Maar dat is precies het punt. De IONIQ 3 is geen apparaat. Het is een statement. Een stijlicoon dat toevallig ook nog boodschappen kan doen. Je presenteert een auto niet tussen de designmeubels in Milaan als je mikt op de middenmoot, je doet dat omdat je iets wilt zeggen.

Want de verschillen in dit segment worden alleen maar kleiner. Er zijn genoeg merken die prima elektrische auto's bouwen, met keurige actieradiussen, snelle schermen en comfortabele stoelen. Maar parkeer ze naast elkaar en je moet soms echt zoeken welke van welk merk is. Bij de IONIQ 3 heb je dat probleem geen seconde. Hij bewijst dat een compacte elektrische hatchback helemaal niet saai hoeft te zijn, en dat je daarvoor geen centimeter hoger op de wielen hoeft, geen opgeblazen wielkasten nodig hebt en al helemaal geen SUV-label op de achterklep hoeft te plakken.

En misschien is dat wel het allermooiste aan deze Hyundai. In een segment waarin vrijwel iedereen dezelfde kant op loopt, heeft iemand op de designafdeling gewoon besloten een andere afslag te nemen. Wat mij betreft een uitstekende beslissing. En in het rood is hij wat mij betreft helemaal af. Oh, en voor wie het per se wil weten: snelladen gaat met zo’n 110 tot 119 kW, en van 10 naar 80 procent ben je in een halfuurtje. Precies genoeg tijd voor een cappuccino, en als de rij bij de koffieautomaat meezit misschien zelfs twee. Zo, dat hebben we ook weer gehad.