Eenhoorns bestaan niet, of toch?

Eenhoorns bestaan niet, of toch?

Astronomen ontdekken mogelijk een kosmische eenhoorn

Vorig artikel Volgend artikel

Ik moet zeggen dat ik niet zo heel veel van mythische dieren weet, maar de Eenhoorn ken ik dan wel weer. Vooral van die leuke opblaasdieren die je in de zomer nogal eens op het strand of in zwembaden ziet. Goed, dit terzijde. Blijkbaar bestaat – of niet dus – er ook een soort van kosmische eenhoorn. Dat zijn planeten die precies dezelfde baan rond hun ster volgen. In theorie zou dat mogelijk zijn, maar de kans dat twee planeten tijdens het ontstaan van hun zonnestelsel in exact dezelfde baan eindigen, is nihil. Vandaar dat astronomen in dit geval spreken over de zoektocht naar een kosmische eenhoorn.

Kosmische eenhoorn op 400 lichtjaar van de aarde?

Toch lijkt het erop dat onderzoekers nu mogelijk toch bewijs gevonden hebben van het bestaan van zo’n kosmische eenhoorn. De astronomen onderzochten met behulp van de Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) telescoop het PDS70 sterrenstelsel. Dat ligt op ongeveer 400 lichtjaar van onze aarde. Het stelsel heeft twee grote gasreuzen, zoals Jupiter.

Uit het onderzoek bleek dat een van die twee planeten, PDS70b, ‘gevolgd’ wordt door een wolk met kosmisch puin. De onderzoekers stellen dat de samenstelling van die wolk zodanig is dat zich daarin ook de bouwstenen bevinden voor het ontstaan van een nieuwe planeet. Er wordt ook gespeculeerd dat die brokstukken mogelijk al de resten zijn van een planeet die zich al gevormd heeft.

Nog geen (defintief) bewijs

Definitieve bewijzen voor beide theorieën hebben de onderzoekers nog niet kunnen vinden. Echter, áls dat gebeurt, dan zal die planeet zich dus in exact dezelfde baan bevinden als PDS70b. In dat geval is de eerste (bekende) kosmische eenhoorn dus een feit.

De onderzoekers gaan uiteraard verder met hun observaties van de twee planeten en hun ‘volgelingen’. Wat volgens hen in ieder geval al een goed teken is, is het feit dat de wolken zich bevinden in de zogenoemde Lagrangiaanse zones. Dat is een gebied in het kielzog van een planeet waar de invloed van de zwaartekracht van de planeet en de ster van het stelsel zo verdeeld is dat alle materie ‘op zijn plaats’ blijft. Er kan dus moeilijk materie ontsnappen, en dat is dan weer goed voor de kans op het ontstaan van een planeet doordat de materie, eenvoudig gezegd, ‘samenklontert’.

Foto's: ESO

Ron Smeets

Ron verdiende zijn sporen in de Telecom als Mobile Cowboy. Na bijna 15 jaar was hij toe aan een nieuwe uitdaging als zelfstandig freelance journalist,...