Hyves bewijst vooral dat we algoritmes hard nodig hebben op sociale media

13 jaar heeft het geduurd: zo lang waren we zonder Hyves en nu is het terug. De dansende banaan, porren, WieWatWaartjes, pagina's van onderwerpen die je leuk vindt: het is er allemaal weer. Maar net zo snel als dat iedereen zich weer bij Hyves aansloot, zo snel dooft het toch ook weer. En dat is op zich ook niet zo heel gek.

Het idee van het terugbrengen van Hyves is niet alleen nostalgie: het is ook het idee dat sociale media door hun algoritmes en oneindige scroll eigenlijk heel veel tijd zijn gaan opslokken. Mensen zouden weer behoefte hebben om een soort online profiel te hebben waarop je dan iets kon krabbelen en verder niet ellenlang kunt scrollen.

Is dat echter ook zo? Het lijkt er niet op. Het idee dat Hyves terug is, dat is top, maar je kunt er te weinig mee. Het helpt niet dat er geen app is, want hierdoor wordt het wel heel oldschool om er naartoe te surfen. Daarnaast merk je nu pas dat er weinig urgentie is om naar die pagina toe te gaan. Tenzij je heel veel mensen kent die terug zijn gegaan naar Hyves, maar dan nog: die mensen gaan je waarschijnlijk geen krabbel sturen als ze weten dat ze je veel sneller bereiken met WhatsAppje.

Dus ja, het idee van Hyves is meer online rust en dat geeft het ook, maar daarmee wordt ook pijnlijk duidelijk hoe gewend we zijn geworden aan algoritmes en eindeloos scrollen. Die opdringerige advertenties nemen we vaak allang voor lief, we willen gewoon een oneindige stroom aan content aan ons voorbij zien gaan, in plaats van houtje-touwtje naar iemands profiel gaan terwijl je eigenlijk niet weet wanneer die persoon weer op Hyves kijkt. Natuurlijk ligt dat ook aan hoeveel mensen er op het platform zitten: als er meer mensen aanwezig waren, dan was er ook wat meer een sociale structuur.

Maar dan nog is het de vraag of dat echt helpt: wat is immers de reden om Hyves te gebruiken in een wereld waarin we al communicatiemiddelen te over hebben? Mensen die bepaalde dingen van je willen weten, die weten ze allang. Je hoeft geen lijstje meer te plaatsen met vragen over je lievelingskroeg, je favoriete cocktail en naar welke concerten je graag gaat. Daar is namelijk allang iets anders voor: Instagram. Daar toon je zelf met foto's waar je allemaal bent geweest, en je krijgt er ook nog allerlei filters en foefjes bij om de boel op te leuken.

Hyves is waarschijnlijk het beste te vergelijken met WordArt. Het was in de jaren '90 natuurlijk hilarisch om WordArt te gebruiken: het was even wat anders dan gewoon zwart Times New Roman. Maar al gauw kwamen er andere manieren om veel mooiere letters te maken en nu is er zelfs AI dat je hele cover of flyer maakt. WordArt is dan nog een keertje leuk om weer eens te bekijken, maar dat is puur nostalgie. Hyves lijkt in diezelfde hoek te zitten. Het voelt niet als vooruitgang, het voelt niet alsof we er rustig van worden, het voelt eerder saai en beperkend, terwijl de virtuele wereld verder aan onze voeten ligt.

Natuurlijk snappen we volledig waarom Hyves terug is: mensen hebben er regelmatig om gevraagd. Het idee is ook heel leuk, en heel goed: even wat meer rust online. Niet meteen een uur verder zijn wanneer je een social medium bezoekt. Maar dan moet er wel een goede reden zijn om er steeds weer naar terug te keren, en die kan Hyves in de huidige wereld simpelweg niet voldoende bieden. We willen allemaal dat het anders is, we gunnen Hyves succes als zo'n mooi Nederlands social medium, maar het zal daarvoor echt met meer moeten komen, en het is de vraag of het dat echt wil.