Roundabout: lachen, keren, brullen

Roundabout: lachen, keren, brullen

Debuut van No Goblin draait lekker door

Vorig artikel Volgend artikel

Een titel uitbrengen in het najaar. Daar moet je ballen voor hebben als grote developer en dat telt dubbel voor een indie. No Goblin doet daar nog tien scheppen bovenop. Deze studio heeft de moed om Roundabout, zijn eerste game, ooit in een overvolle herfst te introduceren. Was dat verstandig?

Indies. Journalisten vrolijken op van het woord. We associëren het graag met creativiteit, maar er speelt ook iets anders mee. De AAA-industrie staat voor grauw, grof gerommel, terwijl een kleine studio vaak het lef heeft om met hele vrolijke games te komen. 

No Goblin bijvoorbeeld. Zijn debuut Roundabout oogt fris en kleurrijk en zijn karakters stralen een heerlijke naïeve onschuld uit. En tegelijkertijd verpletter je tientallen voetgangers onder de wielen van je draaiende limousine en explodeer je honderden keren doordat je weer net een object teveel ramt. 

Jij speelt Giorgio Manos. Geen Mexicaanse taxichauffeur (zoals je van de naam zou denken) maar een roodharige dame die geen woord spreekt en in een draaiende limousine rijdt. Tijdens het verhaal komt ze diverse bizarre karakters tegen, waaronder haar droomvrouw. Maar daarover straks meer.

Eerst die rare auto. Jouw taak is om passagiers van punt A naar B te brengen. Een klus van jewelste aangezien jouw limo continu aan het roteren is en het van de obstakels barst. Je breekt al je hoofd over de stilstaande auto’s, bomen en lantaarnpalen, de rotondes zijn al helemaal een ramp.

Roundabout moet je ook niet zien als een race- of taxigame, maar eerder als een puzzel platformer. Tijdens de rit blijft de volgende vraag steeds opdoemen: hoe kom ik in godsnaam naar het volgende savepoint zonder te exploderen? Het antwoord is vaak: niet gemakkelijk.

no-goblin-roundabout

Een deel van de oplossing is op het juiste moment de juiste draai te maken. Gelukkig vindt Giorgio ook de nodige hulpmiddelen op haar pad. Zo krijgt ze upgrades waarmee haar wagen de tijd kan vertragen, de andere kant op kan draaien en zelfs kan springen – ideaal voor die rotondes.

Als het ontwijken lukt ziet het er buitengewoon sierlijk uit. Regelmatig verandert je limo echter in een enorme vuurbal. Je auto kan namelijk niet veel tikken hebben en er zijn héél véél hindernissen. Roundabout doorkomen blijkt af en toe millimeterwerk, waardoor zelfs improviseren niet meer lukt.

Gelukkig propt No Goblin de route van de missies vol met savepoints waardoor je (uiteindelijk) progressie maakt. Dat geldt alleen niet voor de wereld. Heb je de pech naar de andere kant van de stad te moeten voor de volgende opdracht, dan wacht je een helse rit. Je kan respawnen bij garages, maar fast travel tussen die werkplekken was beter geweest.

De sfeer van Roundabout doet de frustratie echter snel vergeten. Deze game neemt zich namelijk compleet niet serieus. De tussenscènes zijn opgenomen met een jaren zeventig filter en de makers besloten hun familieleden uit te nodigen om als acteurs te spelen. Het is amateuristisch, sullig en hilarisch tegelijk.

De dame die Giorgio speelt verdient overigens extra aandacht. Ze mag dan niets zeggen, haar gezichtsuitdrukkingen spreken boekdelen. Ze geeft meer flair met haar optreden dan menig AAA-karakter. De oerslechte Fransman Ronaldo en de corrupte magnaat Charles maken het feest helemaal compleet.

Roundabout doet je op het ene moment gillen van frustratie en het andere gieren van het lachen. No Goblin had de draaiende limousine iets meer ruimte kunnen geven, maar de absurde humor maakt heel veel goed. Een smakelijk tussendoortje tussen al die doodserieuze grote titels.

Martijn Steinpatz

Martijn Steinpatz schrijft al jaren over games en speelt ze nog veel langer. Wil meer dan alleen standaard artikelen schrijven.

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies