Dit is wat de mamachari een toffe e-bike maakt

Wat krijg je als je een vouwfiets, een gewone e-bike en een fatbike met elkaar combineert? Een mamachari. Dat is een grappige, Japanse fiets met een lekker robuust uiterlijk, zonder dat hij ook meteen heel groot is of mensen afschrikt omdat hij op een fatbike lijkt. Het is het equivalent van de Kia Picanto: een klein, maar pittig ding. Segway heeft nu een mamachari-e-bike aangekondigd: dit is waarom dat een goed idee is.

Neem het van iemand aan die haar fatbike als een kleine boodschappenauto gebruikt: je kunt met zo’n mamachari lekker veel vervoeren, zonder dat je meteen een uit de kluiten gewassen fiets hebt. Je crosst met dit kleine fietsje overal naartoe, terwijl je wel een mandje/rekje/kratje voorop hebt waarin je allerlei spullen kwijt kunt. Ook kun je eventueel wat tassen aan het stuur hangen en vaak is er ook nog een achterop waarop je boodschappen of kinderen kwijt kunt. Mama is moeder in het Japans, chari is fiets en dit waren van oorsprong dan ook ‘moederfietsen’ om de kinderen naar school te brengen, de boodschappen te vervoeren en snel van a naar b te komen.

Ik rij op dit moment af en toe op een elektrische vouwfiets en hoewel die wel stevig is, rijdt hij niet zo stevig. Hij heeft namelijk zo’n klein stuurtje, dat je het step-effect krijgt. Je kunt je hand niet uitsteken of even je hand in je zak steken om hem te warmen, want met de kleinste beweging of hobbel gaat het stuur al een heel andere kant op. Een mamachari heeft een gewoon stuur en dat biedt veel meer fietsgemak. Daarnaast heeft hij een dik frame, dus je kunt er ook fysieke stevigheid van verwachten.

Misschien denk je als grote Nederlander dat zo’n klein fietsje niks voor ons is, maar je kunt er ook met lengte prima op fietsen. De banden van de fiets zijn weliswaar wat kleiner dan die van een gewone fiets, omdat het een elektrische apparaat is kun je er goed op vooruit. Je hebt door die elektromotor geen last van die kleine bandjes. Je hoeft niet je benen uit je lijf te trappen. Je zoeft er dus ook gewoon met 25 kilometer per uur mee van a naar b. Die van Segway kan trouwens nog harder, maar of die ook in Nederland beschikbaar komt is maar de vraag. Sowieso mogen we hier maar 25 kilometer per uur, dus zal daar wel een begrenzing op moeten worden gezet.

Eigenlijk zeggen afbeeldingen van deze Japanse fietsen al heel veel, maar juist nu dit type tweewieler ook elektrisch verkrijgbaar is, is het ook meer en meer een fiets geworden voor ons Nederlanders. We fietsen nu eenmaal graag en vaak wat verder dan veel anderen en dan is een gewone mamachari misschien wat minder geschikt. Door de elektromotor wordt dat probleem uit de weg geholpen en kun je overal spoedig heenzoeven, op een fiets die je heel goed als een soort cargobike kunt gebruiken.

Het is te hopen dat meer merken de mamachari als inspiratie gaan gebruiken voor nieuwe e-bikes.