Instax Mini Evo Cinema review: schreeuwt erom te worden gedeeld

De fotocameraatjes van Instax ken je, maar nu gaat Fujifilm van de wereld van fotografie naar die van video’s maken. Nog specifieker van video’s maken door de tijdperken heen. Het heeft met de Instax Mini Evo Cinema een toffe gadget gemaakt waarmee je nostalgische beelden kunt maken: in videovorm, maar ook nog steeds als foto.

Fujifilm kennen we tegenwoordig vooral van de Instax-cameraatjes: het zijn leuke Polaroid-achtige camera’s in vrolijke kleuren, waar je vervolgens een soort cartridges indoet om de foto’s direct te laten printen. Niet schudden, wel even laten liggen om te ontwikkelen en je hebt weer een herinnering vastgelegd. Instax Mini Evo Cinema bouwt daarop voort, want ook deze camera heeft de optie om foto’s direct te ontwikkelen. Het maakt gebruik van dezelfde cartridges als zijn zus. Alleen is het verschil dat je er ook video’s mee kunt maken en dat je het altijd met een filter doet van een bepaald tijdperk.

Dat is namelijk de grootste gimmick: niet zozeer dat je video’s kunt maken, al is dat ook voor het eerst, maar juist dat je verschillende decennia kunt kiezen: 1930, 1940, 1950, 1960, 1970, 1980, 1990, 2000, 2010 en 2020. Dat zijn veel smaken. 1930 is ontzettend vaag, terwijl 2010 meer dat buffer-effect heeft van wanneer je online video’s wil bekijken die met slechte kwaliteit laden. Wil je de scherpste beelden, dan moet je niet bij deze camera zijn en dat is prima: daar is hij ook totaal niet voor bedoeld.

Het is een lekker handzaam apparaat waarmee je zo de straat op kunt (of lekker binnen kunt blijven) om het leven vast te leggen. Hij is makkelijk in gebruik: je weet al vrij snel waar alle knoppen zitten, het is ook makkelijk om er Instax-foto’s in te plaatsen en je kunt hem gewoon opladen met USB-C. Heel makkelijk allemaal en Fujifilm heeft wat dat betreft een heerlijk apparaatje gemaakt waarmee je heel snel een soort nostalgisch gevoel kunt oproepen. Wij reden ermee door de straten van Amsterdam en dan ziet het filmen ervan er al gauw heel ouderwets uit, ware het niet dat er af en toe een elektrische bakfiets voorbijkomt natuurlijk. Verder is het vooral fun: je vrienden filmen, een selfie maken, iemand meteen zijn foto mee kunnen geven: erg leuk.

Vooral die effecten zijn gewoon geweldig: je waant je even helemaal in de jaren 50 of de vreemde jaren 80. Je kunt door aan de camera te draaien ook nog zorgen dat het toegepaste tijdperkeffect heviger of juist wat rustiger wordt. Hierdoor kun je de beelden precies zo krijgen als bij het moment passen en daar is Instax natuurlijk van: het hier en nu. Dat is ze gelukt: je voelt je ondanks het tijdreizen nog altijd heel erg ‘in het moment’.

Je kiest zelf of het een foto moet worden of een video moet worden met de schuifknoppen aan de zijkant, en wat je misschien niet verwacht maar wel mogelijk is, dat is om in te zoomen. Wil je iets toch dichterbij halen (en dat is op zo’n klein Instax-plaatje helemaal niet zo’n slecht idee) dan kan dat dus ook met behulp van de zoomknop. Printen kan met de bijzondere printknop die je omklapt en via het menu, want deze camera heeft ook een klein kleurenscherm waarop je je creaties kunt zien en meer dingen kunt instellen.

Zo gebruik je dat scherm ook om contact te maken tussen je smartphone en de Instax Mini Evo Cinema. Voor de eerste keer tenminste, want daarna ben je via de app in staat om contact te leggen. In de app kun je dan de foto’s en video’s laden die je hebt gemaakt. Wel is dit waar wat mij betreft de lol die Instax biedt toch wat minder wordt: je zou namelijk denken dat je vanuit hier heel makkelijk je filmpjes en video’s op Instagram kunt delen. Dat is echter niet het geval. Video’s kun je zelfs pas delen als je deze hebt ‘geprint’, want dan krijgen ze een QR-code die je kunt gebruiken, die wordt geprint op een Instax-fotootje. Dat klinkt gek, maar je krijgt een QR-code en die print je dan op een Instax-fotootje, die mensen dan weer kunnen scannen.

Je gaat vanzelf in de app op zoek naar een knop om beelden direct op je Insta te delen nadat ze zijn ingeladen, maar dan kidnapt Fujifilm dus eigenlijk je beelden. Het wil per se dat je die Instax-kaartjes koopt om dingen op te printen. Wel zou je meerdere videoprojecten achter elkaar kunnen zetten en die in één keer kunnen ‘printen’, waarna je ze met een montagetool weer uit elkaar knipt. Maar zo heeft Fujifilm het niet bedoeld: dat wil graag dat je dit apparaat (met zijn prijskaartje van 395 euro) ook nog steeds de Instax-cartridges koopt.

Het is jammer dat dat niet wat gebruiksvriendelijker is gemaakt, want deze video’s op Instagram delen is natuurlijk wat iedereen meteen wil doen: maar ook wat uiteindelijk dan toch wel reclame voor Fujifilm zal opleveren, als iedereen de leuke filters ziet. Die filters zijn namelijk erg heel tof om te gebruiken en geven een heel ander gevoel van nostalgie. Wel is het jammer dat je het filter er niet af kunt halen. Het wordt echt hard opgeslagne in het videobestand en je kunt de video dus niet meer aanpassen naar normaal. Nu vind ik dat niet de grootste ramp, ik vind vooral het niet zo makkelijk kunnen door-WhatsAppen van je creaties jammer. Deze camera vraagt daar juist om.

Tegelijkertijd is dat ook een kwestie van wennen: als je eenmaal doorhebt hoe het werkt, dan is het alsnog mogelijk om je video’s te delen. Bovendien is het moeilijk om deze camera iets te weigeren, met zijn koddige Single 8-cinecamera-look is het een prachtig stukje tech. Wel is het aan te raden om dit mooie retrotech-apparaat van een microSD-kaart te voorzien, want het geheugen gaat zeker bij veel filmen snel vol. Verder is het goed om te weten dat de camera 5 megapixel is en een 1,5 inch sensor gebruikt die foto’s op 1920 x 2560 pixels vastlegt en video’s op 600 bij 800 pixels. Ook kun je de batterij dus met USB-C opladen en houd hem in de buurt, want dat moet je regelmatig doen. De batterij is namelijk vrij snel leeg: binnen een uur kan het al gedaan zijn en het laden neem ook al gauw meer dan een uur in beslag.

Uiteindelijk is deze camera ondanks dat hij er vrij serieus uitziet een typisch fun-apparaat. Je kunt er toffe content mee maken en een heel eigen stijl creëren voor als je bijvoorbeeld een bedrijfje runt of influencer bent. Of gewoon voor de lol, dat mag zeker ook. Wel moet je er veel geld voor over hebben, want een kleine 400 euro is niet goedkoop. Zorg dan ook dat hij altijd mee is of in de buurt is, want hoe leuk deze gimmick ook is, de verleiding is groot om hem in een hoek te mikken en er dan niet meer naar om te kijken. Zonde, want wat je er wel mee kunt maken biedt zoveel creativiteit en lol, dat hij gewoon lekker in je buurt moet zijn. Net als je vrienden om herinneringen mee te maken.