The Bride review: Bonnie en Clyde met Frankie en the Bride

Toen regisseur Maggie Gyllenhaal ons twee maanden geleden vertelde dat The Bride het verhaal zou zijn van een Bride of Frankenstein die er ook niet om heeft gevraagd, hadden we toch net iets anders in ons hoofd. Dit was geen dramafilm over een vrouw met een existentiële crisis: dit was een ware Bonnie en Clyde.

The Bride is geen film voor iedereen. Het begint met een koortsdroom-achtige vertelling waar je als kijker af en toe maar moeilijk chocola van kunt maken. Het voelt langzaam en ouderwets, met tegelijkertijd een modern jasje. Bij het vrij lange begin merk je echter vooral dat je meer wil weten over die moderne kant en gelukkig werkt Gyllenhaal daar wel degelijk naartoe. Aan het begin van deze prent schuurt het. Van de schizofrenie aan de ene kant tot het langzame praten van Frank aan de andere kant: het wat domme gesprek dat Frank en de dokter hebben: het is allemaal irritant.

Het lijkt echter bewust te zijn: je moet als kijker even door hetzelfde ongemak als The Bride zelf. Kun je je daaraan overgeven en het geduld opbrengen, dan word je beloond. En die beloning komt vooral in de vorm van Jessie Buckley. De Ierse zangeres en actrice uit Hamnet is fenomenaal in deze prent. De juiste blikken, de juiste bewegingen, de juiste emotie: ze raakt. En daarbij laat ze een filmicoon als Christian Bale in zijn bij elkaar geniete hempie staan.

Het is bijzonder hoe deze film van: ga ik dit wel trekken, kan ik niet beter gaan? gaat naar een film waarin je de grootste cheerleader wordt van het duo. Eerlijk is eerlijk, Maggie geeft The Bride genoeg te verduren om je al gauw aan die kant te krijgen, zonder het per se in alle afschuwelijkheid te laten zien en voelen, maar ook weer niet te bezorgd om helemaal niets te laten zien. Ze balanceert goed op een randje dat maar heel dun is. En ja, ik houd het bewust heel vaag en deze review relatief kort: deze film is meer een ervaring waar je niet te veel van moet spoilen. En waar je niet te veel van durft te spoilen, omdat het vooral aan eenieders eigen interpretatie is. Daarom: dat balanceren op die heel dunne lijn is belangrijk.

En dat doet uiteindelijk de hele film wel. Ligt iets er te dik bovenop, dan zijn er vervolgens weer dingen zo subtiel dat je je afvraagt of je het wel begrijpt zoals het bedoeld is. Het is een goede oefening voor het brein en dat is mede wat dit Frankie en the Bride-verhaal zo goed maakt. Goed, en toch ook een beetje slecht, maar aan welke kant je staat is helemaal aan jou.