De film The Bride! is ontstaan uit een tattoo

Wat krijg je als een vrouw ervandoor gaat met het klassieke verhaal van Frankenstein? Het verhaal van de bruid. In The Bride! vertelt Maggie Gyllenhaal het verhaal van de Creature die Dr. Euphronius zo ver krijgt om een bruid voor hem te maken. Echter is zij nogal een type… Dit is wat Gyllenhaal zelf over haar film zegt.

Wie denkt aan Gyllenhaal, die denkt aan The Lost Daughter, maar die film moet je echt even uit je hoofd zetten. The Bride is in bijna alle opzichten een totaal andere film. Toch ziet Maggie er wel een gelijkenis in: “Het maakproces van The Lost Daughter ging heel natuurlijk. Ik merkte dat de waarheid over iets vertellen, zeker iets dat een beetje taboe was, een gevoelige snaar raakte. Ik vroeg me af wat er zou gebeuren als ik de waarheid over iets anders zou vertellen en dat op een grote manier zou doen? In dit geval was er ook iets anders dat me bezighield, namelijk de monsterlijke aspecten in ieder van ons. Ik zie het in mezelf, ik zie het in andere mensen. Wat als we de waarheid daarover zouden vertellen, maar dan op een manier die groots en spannend is?”

Het idee om een film te maken over dit onderwerp kwam gek genoeg van een tattoo. Maggie was op een feestje en daar zag ze een man met op zijn hele arm een tattoo van The Bride of Frankenstein en dat bleef plakken. “Heb ik deze film wel gezien? Ik ken het beeld, het personage, ik ging naar huis en ik deed research naar haar en toen besefte ik de impact. Er is iets formidabel aan haar. En ik bleek de film niet te hebben gezien, dus die heb ik alsnog gekeken.”

“Wat ik echt interessant vond was dat deze film genaamd The Bride of Frankenstein eigenlijk helemaal niet over The Bride of Frankenstein gaat. Toch maakt Elsa Lanchester zo'n indruk, ook al is ze maar drie minuten in de film te zien en zegt ze geen woord. Waarom? Nou, omdat ze een beetje een stoere meid is. Ze wordt wakker en zegt nee. Dat is ongebruikelijk. En ik denk ook dat ze gewoon een formidabele kracht heeft. Dus ik dacht: oké, hoe kan ik dit idee uitwerken? Een idee dat fundamenteel een aantal grote problemen heeft, namelijk dat Frankenstein monsterlijke, vreselijke dingen doet, maar ook mooi, menselijk, aardig en zo eenzaam is. Dus zijn verzoek om een partner is heel begrijpelijk, maar hoe zit het met die partner? Hij vraagt om iemand uit de dood terug te halen om zijn vriendin te worden. Maar hoe zit het met haar? En dat is waar deze film op ingaat. Wat als ze terugkomt en ze heeft haar eigen behoeften, plannen en angsten?”

De inspiratie voor de bijzondere punk-achtige stijl van de film is Bonnie and Clyde, Badlands en zelfs Metropolis. In eerste instantie zou de film zich afspelen in de jaren ‘60 of ‘70, maar dat is helemaal niet passend bij Frankenstein, dat in 1860 speelde. Uiteindelijk zijn het de jaren ‘30 geworden van de twintigste eeuw omdat dat een periode was waarin spreken met de doden een groot onderwerp was. “Veel vrouwen verloren hun baby’s bij de geboorte en destijds was het heel gebruikelijk dat er therapeuten waren die dan vooral fungeerde voor vrouwen om met hun overleden kinderen te communiceren. En aangezien het wel een tijd moest zijn waarin films bestonden, Frankenstein zou immers met een filmster zijn, hebben we die periode gekozen.”

Maar hoe zit het met de Bride, wat drijft haar? “Het wordt al een beetje gesuggereerd in de trailer. De Bruid komt weer tot leven zonder te weten wie ze is en zonder kompas om erachter te komen wie ze is. Dus wat heeft ze nodig? Wat is haar plan? Een deel daarvan is gewoon uitzoeken wie ze nu is. Er zijn zoveel films, zoveel literatuur, gemaakt over mannen in die positie. Wie ben ik echt is dus een belangrijke motivatie voor haar."

Jessie Buckley lijkt de perfecte persoon om haar te spelen, maar waarom koos Maggie haar opnieuw, nadat ze in The Lost Daughter ook al hadden samengewerkt? “Ik ben dol op haar en ik wist dat we echt enorm goed samenwerken. En als regisseur is een van mijn favoriete dingen uitzoeken in welke taal je met elke acteur moet praten. Met Jessie praatte ik gewoon alsof ik met mezelf praatte. Ik moest mezelf ervan weerhouden om deze rol voor haar te schrijven. Als ik het voor haar zou schrijven, dan zou ik misschien beperken wat het zou kunnen zijn. Dus probeerde ik aan niemand te denken en me gewoon van alles voor te stellen. Toen schreef ik het en kwam ik tot de conclusie dat het echt Jessie moest zijn. Ik weet nog steeds niet wie anders deze rol had kunnen spelen. Ze is een bijzondere actrice omdat ze echt toestaat dat alle aspecten van haarzelf deel uitmaken van het werk. En daarom denk ik dat heel veel mensen zich kunnen identificeren met wat ze doet. En The Bride heeft dat allemaal nodig om te kunnen werken.”

Maggie Gyllenhaal heeft een bekende broer -Jake Gyllenhaal- die ook in deze film speelt. Waarom heeft ze voor hem gekozen? “Ik vroeg het hem op het allerlaatste moment omdat ik zeker wilde weten dat het goed was voor onze relatie. Ik heb er lang over nagedacht en ik kwam tot de conclusie dat het absoluut oké was. Sinds Donnie Darko, toen ik 20 was, heb ik niet meer met hem gewerkt. Ik moest uiteindelijk zo hard lachen dat de tranen over mijn wangen biggelden. Ik vond het geweldig om met hem te werken. Dat geldt voor al mijn acteurs, maar natuurlijk is het iets speciaals met mijn eigen broer.”

Tot slot deelt Maggie een van haar favoriete anekdotes van de set: “Er is een beetje een surrealistische scène waarin Franks fantasie van liefhebben in films versmelt met het echte leven. Hij heeft dat altijd in zijn hoofd moeten doen omdat hij zo eenzaam was. Het was een scène die we in vijf dagen hebben opgenomen, omdat het heel groot en lang was met allerlei gecompliceerde aspecten. Veel figuranten, veel mensen, muziek, stunts, veel prachtig acteerwerk... Het was moeilijk. Christian Bale's ongelooflijk goede make-up kostte veel tijd om aan te brengen. Omdat het zo lang duurde, moesten we bij scènes waarin Frank de hele tijd in beeld was, vaak middenin de nacht filmen. Dat was een van de moeilijkste scènes, maar ook een van de leukste. Het betekende dat ik soms om 4 uur 's ochtends in een balzaal met 300 mensen stond, in een poging om ze allemaal samen te laten werken in dit zeer gecompliceerde verhaal. En het was moeilijk, maar ik vond het ook echt geweldig. Het is mijn favoriete scène geworden.”