Supergirl review: DC-rebel doet het heel anders dan de nette Marvel-dames

Feesten, zuipen, over d’r nek gaan: Supergirl is uit een heel ander hout gesneden dan de meeste superheldinnen. Bij haar gaat het uiteindelijk wel om het redden van de wereld, maar voordat ze zover is moet ze echt nog even opgroeien. Heet ze daarom Supergirl, en niet Superwoman? Maar vooral: is dat leuk om te naar te kijken? Wij vinden van wel.

Het gesprek over die titel komt grappig genoeg in de film wel even voorbij, maar het is niet zozeer girl of woman waar deze prent over gaat. Het gaat voornamelijk om banden die je met mens en dier kunt hebben. Sommige banden wil je niet, maar komen nu eenmaal goed van pas, andere banden zijn zo sterk, dat je heel veel voor die ander over hebt: misschien wel je eigen leven.

In Supergirl maken we kennis met het nichtje van Superman, gespeeld door Milly Alcock. Stiekem hebben we al een glimp van haar gekregen in de eerste Superman-film met David Corenswet als de superheld, maar nu krijgen we veel meer van haar. En van haar hond, Krypto. Niet dat ze het prototype superheld is: het grootste deel van de film loopt ze er vrij zwerverachtig bij met haar haren alle kanten op en een bruine lange jas. Haar hond is net zo onaangepast en lomp als zijzelf.

En toch weet ze iemand te inspireren haar te volgen, namelijk de kleine Ruthye, gespeeld door Eve Ridley. De kleine meid heeft net moeten aanzien hoe haar ouders en broer werden vermoord door de slechterik van het stuk: Krem, gespeeld door Matthias Schoenaerts. Misschien dacht je op basis van het uiterlijk van Jason Momoa’s personage Lobo dat hij een schurk was, en dat is hij ergens ook wel, maar in deze film is dat niet de rol die hij speelt, al is hij tegelijkertijd zeker niet zo heilig als Aquaman, een ander DC-personage dat door Momoa wordt gespeeld.

Terug naar de dames, want dat is eigenlijk waar deze film vooral om draait. Ze vechten, ze huilen, ze spreken elkaar moed in, ze geven elkaar advies: ze doen daadwerkelijk dingen waarvan ik als vrouw denk: ja, zou ik misschien ook wel doen in die situatie. En ja, daarin kiest regisseur Craig Gillespie niet altijd de typische superheldenuitweg of simpelweg alleen maar voor actie. Iets wat zeer te waarderen is aan deze film, die sowieso erg lekker wegkijkt.

Dat komt grotendeels omdat Alcock dit personage gewoon heel goed neerzet. Ze geeft haar alles om ons te laten zien wie Supergirl is. Tegelijkertijd kost het wel even tijd om er een beetje in te komen: wanneer we bijvoorbeeld meer van haar oorsprongsverhaal leren, dan is de film al best een tijd bezig, maar doet de emotionele soundtrack, het verhaal en de tranen me als kijker eigenlijk weinig. Het creëert zelfs bijna meer afstand, ware het niet dat de film dat vrij snel goedmaakt door net even wat meer in een goede flow te komen. En dat komt vooral omdat het verhaal dan pas echt begint: de aanloop die wordt genomen is vrij lang.

Daarnaast is er iets wat me mateloos irriteert aan deze film en dat zijn de flares. Constant maar die lichtflares in beeld zorgen ervoor dat ik bijna met een zonnebril in de bioscoop zou willen gaan zitten. Het moet een soort extra sci-fi en speciaal overkomen, maar dat licht schijnt maar in je oog, terwijl je probeert te zien wat er precies op de rest van het beeld gebeurt. Mateloos irritant, maar het is al een tijdje een grote trend bij menig film, waardoor er blijkbaar ook mensen zijn die er wel op zitten te wachten. Wat mij betreft had het echt een tandje minder gemogen, zeker aan het begin: je probeert alles nog een beetje te leren kennen, maar je gedachten worden steeds geblokkeerd door een enorme lichtbalk die door je brein gaat. Jammer, en ook niet echt nodig: er worden immers al genoeg gekke personages aan je voorgesteld. Het is af en toe net Star Wars, maar niet op een storende manier: het is juist tof om te zien wat voor een gekke wezens er zoal in het café, in de bus en op een planeet leven.

Supergirl heeft de mogelijkheid om harten te stelen, maar ik kan me ook voorstellen dat het voor sommige mensen niet als de meest zinvolle film in het DC-universum voelt. In principe gaat het niet bepaald om de grootste schurk ooit. Ook wordt het verhaal afgerond, waardoor je mogelijk achterblijft met een gevoel van: tof, deze introductie, maar waarschijnlijk gaan we in de toekomst wel echt meer van haar zien op een wat meer opbouwende manier. Toch zou ik deze film niet afdoen als een soort ‘filler’-aflevering in de DC-filmreeks, want hij doet namelijk iets anders: het gaat niet om de grote schurken, hij laat het juist gaan om de heldinnen, zonder met het cliché glamourplaatje te komen. En daar zetten wij die zonnebril dan ook graag weer voor af.