Detroit: Become Human is banaal maar wel effectief

Detroit: Become Human is banaal maar wel effectief

Geen wereldschokkend verhaal, toch een toffe game

Vorig artikel Volgend artikel

Er is al meer dan genoeg gezegd over het nieuwe 'meesterwerk' van David Cage en zijn studio Quantix Dream. Sinds de studio ooit furore maakte met Fahrenheit en daarna Heavy Rain was duidelijk wat deze studio deed: verhalen vertellen met zo veel mogelijk graphics en met zo veel mogelijk verschillende afsplitsingen zodat je als speler een zo goed als unieke ervaring zou krijgen. Die unieke ervaring bleek een beetje tegen te vallen, want hoewel Quantic Dream games uitblinken in het opzij zetten van hoofdpersonen volgt het verhaal toch altijd een harde lijn waar niet echt van af te wijken is.

Dat is niet anders met Detroit: Become Human. Het draait allemaal om androïdes en wat het betekent om te leven. In de tijd waarin zich het verhaal afspeelt zijn robots niet meer van mensen te onderscheiden zonder een scan, maar zijn ze nog steeds gedegradeerd tot slaafjes. Je kunt er een leasen of kopen en dan doet het 'ding' alles wat je wil. Als je ooit een sci-fi film hebt gezien weet je dat dit mis moet gaan en dat gebeurt ook.

Deviant

De Androids beginnen langzaam maar zeker gedrag te vertonen dat niet strookt met hun programmering en lijken gevoel te ontwikkelen. Die worden 'deviants' genoemd en al snel escaleert het tussen de mensheid en de deviants. Jij speelt daarbij de rol van verschillende androids die daar op één of andere manier mee worstelen. Er is Kara, de hulp in de huishouding die zich over een menselijk kind ontfermt, Connor, een android die samen moet werken met een politieagent om de deviants tegen te houden, en Markus, die een sleutelrol speelt in het verhaal nadat hij in een vluchtoord voor deviants terecht komt.

Op karakterniveau is er niks mis met de verhaallijnen van de drie. De keuzes die je maakt hebben wel degelijk invloed op wat er verder gebeurt, doordat je aan twee kanten van het conflict keuzes moet maken en de personages die je verder tegenkomt werken allemaal samen om het verhaal op één of andere manier verder te stuwen. Sommige combinaties werken beter dan andere: Hank en Connor zijn een gouden duo, maar hoewel Kara ontzettend goed is gespeeld is Alice, het kind waar ze voor zorgt, een beetje vlak. Hoe dan ook, je wil wel dat deze karakters in het verhaal blijven en dat maakt de game altijd spannend, want je hebt al snel een keuze gemaakt die fout afloopt.

Not what I signed up for

Daar zit wat mij betreft nog steeds het grootste probleem in Detroit: de keuzes. Niet dat ze geen verschil maken in wat er gebeurt - verre van - maar eerder dat de vier losse woorden waar je uit kunt kiezen soms helemaal niet aangeven wat er gebeurt als je ze kiest. Het is me een aantal keer overkomen dat ik een keuze maakte en dat de game daar hele andere dingen mee deed als ik in gedachten had, met soms desastreuze gevolgen. Het is een issue die de Quantic Dream games al een hele tijd hebben, maar omdat ik deze keer (in tegenstelling tot bij hun vorige game Beyond: Two Souls) wél geïnvesteerd was in de karakters was dat extra irritant. Ik heb het dan trouwens niet over alle keuzes die je maakt met een verrassende uitkomst: soms werd ik geconfronteerd met mijn eigen denkpatronen doordat ik voor iemand anders beslissingen aan het nemen was, die dan weer anders geïnterpreteerd werden door de karakters daaromheen.

Mechanisch is Detroit: Become Human verder meer dan in orde. De Quicktime Events, waarbij je snel moet reageren door op knoppen te drukken die in beeld getoond worden, zijn te doen en er lijkt wat meer ruimte om eens af en toe een fout te maken. Iets nieuws is het pre-constructen van scenario's die je met de androids kunt doen. Daarin kun je verschillende acties 'berekenen' en uiteindelijk uitkomen bij de beste mogelijkheid met de meeste kans van slagen. Ook het schema dat na elke chapter werd getoond was prettig: zo kon ik zien hoeveel keuzes ik anders had kunnen maken en tot hoeveel andere uitkomsten dat had kunnen leiden. Je ziet niet wát er gebeurd zou zijn, alleen dat er andere mogelijkheden waren en ook hoe andere spelers van de game gekozen hadden.

Androids dreaming

Het moet gezegd worden: Detroit gaat geen originaliteitsprijs winnen. Hoewel de onderwerpen in de game meer dan actueel zijn ken je alle invalshoeken al. Wanneer is AI menselijk genoeg om een mens te kunnen zijn? Hoe afhankelijk zijn we van onze technologie? Is de mensheid ruimhartig genoeg om zelfdenkende robots een plek op aarde te gunnen? Wat moeten mensen als robots alle werk aan het doen zijn? Wat betekent het überhaupt om te leven? Allemaal vragen waar je het antwoord vermoedelijk zo van kunt opdreunen, want ze zijn al in zo goed als alle populaire media en zeker in sci-fi tientallen keren langsgekomen.

Wat dat betreft hoef je dus geen wereldschokkende verhalen te verwachten, maar doordat je een keuze hebt in dit verhaal werkt het wel. Ja, het is generiek, maar het is wel van jou. En het is zo, zo mooi. De technologie van Quantic Dream is altijd al vooruitstrevend geweest en dat is in Detroit niet anders. Alles is levensecht, elk detail is met precisie uitgewerkt en je zult meer dan ééns gewoon gaan zitten kijken naar de karakters en omgevingen omdat ze zo mooi zijn.

Mooi zijn is echter niet genoeg voor een game die het voornamelijk van de verhaalvertelling moet hebben. Het is allemaal weinig subtiel en als je dat al bij voorbaat irritant vindt moet je Detroit lekker laten liggen. Wat een game als deze interessant maakt is de keuzes die je zelf kunt maken en hoe die je eventueel aan het denken kunnen zetten. Dat daar een generiek AI-verhaal voor is gebruikt is in feite prima: The Walking Dead had nou ook niet de innovatiefste achtergrond en dat werkte ook vanwege de keuzes die je kon maken. Niet om te zeggen dat Detroit van dat kaliber is, maar als choose your own adventure is het meer dan capabel om je aan het denken te zetten.

[Afbeeldingen © Quantic Dream]

Patrick Smeets

Game-enthousiast, tech blogger en presentator. Was ooit rockster. Local celebrity in Limburg maar ziet graag veel van de wereld. Er zijn niet genoeg kattenGIFjes...

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies