Burnout Paradise Remastered: ouderwets sjezen

Burnout Paradise Remastered: ouderwets sjezen

Xbox One review

Vorig artikel Volgend artikel

"Is het nou een keer genoeg geweest met al die fucking remasters?" roep ik bijna elke week als ik weer een oude game zie die terug wordt gebracht op de huidige generatie consoles en pc. Althans, dat roep ik totdat er iets langskomt waar ik zelf fijne herinneringen aan heb, want dan is het ineens een ander verhaal. Remaster-hypocrisie terzijde was het met Burnout Paradise een ander verhaal voor mij.

Ik vond Paradise namelijk niet zo'n geslaagde Burnout toen 'ie de eerste keer uitkwam. Ik zat nog helemaal in de roes van Burnout 3: Takedown en vooral Burnout Revenge. Die game was het helemaal voor me, met het keiharde wegbeuken van tegenstanders, crash mode, en de belachelijke snelheden die gehaald werden in de dit-is-nou-een-arcade-racer.

Ik was in eerste instantie enthousiast over het idee van Paradise, maar eenmaal aan het spelen was ik niet onder de indruk. Wel van het grote eiland waar je ongestoord over kon rondrijden, maar niet zozeer dat ik mijn eigen races moest zoeken, dat ik bij een mislukte race steeds terug moest naar het beginpunt om het nog een keer te proberen en al die multiplayer hoefde van mij ook eigenlijk niet.

Meer Re dan Master

Maar ja, dat was 2008. Inmiddels is het racegenre zo ver opgeschoven dat wat Paradise toen deed inmiddels de norm is geworden en ik heb me er door de jaren heen blijkbaar ook bij neergelegd. Grappig genoeg betekent dat nu dat ik Paradise als een leuk stukje nostalgie kan zien, waarin ik eindelijk weer eens achterlijk hard kan rijden en andere auto's met veel plezier van de baan kan beuken, iets waar ik al jaren naar terugverlang.

Er komt maar geen nieuwe Burnout, waar ik niks van snap. Zeker niet nu dat ik met een frisse blik naar Paradise heb kunnen kijken lijkt me dat de wereld wel klaar is voor een game met de ideeën van Burnout en de executie van een Forza Horizon - alsjeblieft, Microsoft, regel die rechten en laat dat team er eentje maken.

Maar goed. Paradise City, waar Burnout Paradise zich afspeelt, is in glorieuze HD 60 FPS uitgevoerd voor de PS4 en Xbox One (4K voor de plus-versies van de consoles), maar verder is er eigenlijk niet zo heel veel geremasterd aan de titel. Niet dat het opvalt, want het ziet er goed genoeg uit en je gaat meestal zo snel dat je het toch niet in de gaten hebt. Het DLC-eiland Big Surf zit er ook bij, dus je hebt meer dan genoeg wegen, jumps en DLC-wagens om je een hele tijd bezig te houden. Protip: ga trouwens niet bij de speciale wagens kijken totdat je een heel stuk in de game gespeeld hebt. Echt, is veel leuker.

burnout-paradise

Vrijheid blijheid

De structuur is nog steeds dezelfde: je kunt de verschillende evenementen zoals Road Rage, Stunt Run, Marked Man, Burning Run of Race doen door te stoppen bij een verkeerslicht. Ondanks dat de beginpunten dus over het hele eiland liggen, eindig je in bijna alles op een kompaspunt op de kaart. Er zijn dus acht finishpunten waar je altijd op uitkomt. Dat is na een heel aantal uren spelen wel jammer, want die stukken van de map ken je helemaal van buiten en het maakt het feit dat je zelf je route mag bepalen (in den beginnen extreem spannend, zeker als je verkeerd rijdt) iets minder zinvol. Daarnaast is de linkerkant van de kaart beduidend minder 'bevolkt' en als je daar eindigt ben je vaak wel even onderweg voordat je weer iets leuks kunt doen.

Dat gezegd hebbende is de basale aantrekkingskracht van Burnout er nog steeds: kneiterhard gaan en alles van de straat af rammen blijft gewoon leuk. De (niet gelicenseerde natuurlijk) auto's zijn tof en hebben allemaal hun voors en tegens en tegen de tijd dat je rond de A/B license zit rij je meer op instinct dan op zicht, want het gaat echt onmenselijk snel. Zo gaaf! De muziek is nog steeds leuk, althans als je het toen ook al leuk vond, want de soundtrack (inclusief GnR) is helemaal present.

Het werkt gewoon en ik merkte dat ik de fouten die Paradise heeft (geen fast travel naar evenementen, gedoe met wisselen van auto's, onduidelijk menu op het d-pad voor het herstarten van races, dat soort dingen) inmiddels gewoon vergeef. De reden is simpel: het is de enige game die Burnout heet die ik kan spelen op mijn huidige consoles. Is dat 40 euro waard? Eerlijk gezegd vind ik het nogal aan de prijs, maar als je een keer wil racen zoals we dat vroeger deden heb je weinig keuze. Kom maar door met die nieuwe Burnout, Paradise heeft mijn honger in elk geval meer dan aangewakkerd.

[Afbeeldingen © EA]

Meer content

Patrick Smeets

Game-enthousiast, tech blogger en presentator. Was ooit rockster. Local celebrity in Limburg maar ziet graag veel van de wereld. Er zijn niet genoeg kattenGIFjes...

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies