God of War: niet perfect, maar prachtig begin van een nieuwe serie

God of War: niet perfect, maar prachtig begin van een nieuwe serie

PS4 review

Vorig artikel Volgend artikel

Vermoedelijk heb je het overal al gehoord en gezien: de nieuwe God of War is een hele goede game. Zo goed zelfs dat ik veel te lang nodig heb gehad om het einde te zien. Niet omdat het niet lukte, ik er te weinig uren in heb gestopt, maar puur omdat het iets heeft gedaan dat me nog maar zelden overkomt: me zo vasthouden dat ik per se alles wilde doen dat de game te bieden heeft. Hoewel de platinum trophy nog heel even buiten bereik blijft heb ik inmiddels wel genoeg gezien en gedaan om te kunnen zeggen waarom ik God of War zo goed vind.

Kratos is niet meer dezelfde altijd boze Griekse halfgod die we uit de eerdere delen kennen en is inmiddels vader. Samen met zoon Atreus (voornamelijk bekend onder de naam “boy!”) lijkt hij verhuisd naar het land der Noordse sagen en als we de twee onder controle krijgen zijn ze zich klaar aan het maken voor het verstrooien van de as van Atreus’ moeder, die net overleden is. Van daaruit ontwikkelt zich een avontuur dat je door bijna alle plekken die je inmiddels wel kent uit de Thor-films. Beginnend in Midgard komen vader en zoon terecht in bijna alle -heimen die in de setting van Odin, Thor en Baldr van belang zijn, behalve Asgard.

Stuntelig

Centraal in het verhaal staat de relatie tussen Kratos en zijn zoon. Terwijl je als speler bezig bent met het leren van de vecht- en puzzelsystemen proberen de twee elkaar te vinden en dat gaat niet van een leien dakje. Opvallend is hoe goed en subtiel de interactie tussen die twee is en daarnaast is het heerlijk dat die interactie het spelen ook niet in de weg zit. Hoewel de game langzaam op gang komt gaan de stuntelige pogingen om nader tot elkaar te komen niet ten koste van het spelen van de game. De manier waarop de relatie tussen hen groeit is niet alleen interessant, het is de draad van de hele game. Je komt meer dan genoeg andere karakters tegen in de wereld, waarvan een aantal celebrities in de Noordse sagen, maar vaak zijn die alleen een soort aanjager die iets forceren tussen Kratos en Atreus.

Als dat enigszins langzaam en saai klinkt: daar zit wel iets in. Er is meer dan genoeg te doen, maar het duurt net iets te lang voordat je uit de 'tutorial' komt en de wereld openbreekt. Als dat eenmaal gebeurt kun je stug de verhaalmissies volgen, maar je ook storten op het nemen van zijpaadjes. Ook hier doet God of War het beter dan veel andere open-wereld games: die zijpaadjes leveren niet alleen betere uitrusting op, ze zorgen ook voor echte verdieping in het verhaal en de lore die daarom heen zit. Zo wordt afwijken van het pad dat voor je uitgestippeld wordt beloond op alle fronten, niet alleen met meer dingen om mee te vechten. Het nadeel daarvan is dat als je te vroeg alles gaat bekijken je tegen veel dingen aan loopt die je niet aan kunt, en als je (overal) te laat gaat de loot die je krijgt geen verschil meer maakt. Het is dus wel zaak om de secundaire objecten door het verhaal heen te weven.

god-of-war

Brain freeze

De wapens die Kratos gebruikt zijn wel even wennen als je fan bent van de serie. Je hebt in tegenstelling tot eerdere delen namelijk niet je Blades of Chaos, maar een ijsbijl, die niet alleen heel geschikt is om vijanden mee uit te schakelen maar ook een belangrijk aspect van de omgevingspuzzels in de game is. Je kunt het ding namelijk weggooien en nadat de bijl doel (of in elk geval iets) heeft geraakt en dat bevroren heeft kun je ‘m met een druk op dezelfde knop weer terughalen. Dat wordt gebruikt om bijvoorbeeld bewegende objecten vast te zetten en dat levert een heel aantal leuke puzzels en andere interacties op. Maar ook tijdens de gevechten komt dat van pas. Je kunt met je bijl vechten, ‘m weggooien en daarna met je blote vuisten aan de slag en naarmate de game vordert krijg je nog meer mogelijkheden, waar je tussen kunt switchen tijdens de gevechten.

Het vechtsysteem is verdomde solide. Het houdt het midden tussen het extreem precieze systeem van een Dark Souls en de oude God of War games en dat maakt het meestal uitdagend, maar altijd spannend. Enige nadeel is dat Kratos geen goede manier heeft om te reageren om dreiging van de kant waar je niet kijkt, wat gecombineerd met de dicht op hem zittende camera en het soms grote aantal vijanden oneerlijk kan aanvoelen. Na een tijdje werd het voor mij echter tweede natuur en was het geen probleem meer. Niet iedereen is er van gecharmeerd, maar zeker als je diep in de secundaire missies duikt (en dat kan ik iedereen aanraden) merk je al snel dat al die upgrades die je gekocht hebt maar nauwelijks gebruikt langzaam maar zeker steeds belangrijker worden en als het systeem helemaal klikt is het veel beter dan sommigen je willen doen geloven.

Niks mis mee

Het prachtige van God of War vind ik vooral hoeveel kleine irritaties die ik heb met andere games weet te omzeilen. Atreus vecht met je mee en is altijd aanwezig tijdens de game, maar hij heeft me geen één keer in de weg gezeten. Sterker nog: Atreus is de ideale reisgenoot, want hij is waar hij moet zijn, laat je weten als je op het punt staat iets over het hoofd te zien en stelt de vragen die Kratos niet stelt. Na een paar upgrades wordt hij ook integraal onderdeel van je strategie in de gevechten, trouwens. Ik noemde de secundaire karakters eerder aanjagers, maar dat wil niet zeggen dat ze niet met charme geschreven zijn. Vooral Mimir is fantastisch en gelukkig een groot deel van de game aanwezig om je te vermaken met de historie van de realms die je doorkruist. Ook hier zo'n leuk detail: er wordt verteld, maar du moment dat je iets gaat doen wordt het verhaal onderbroken en daarna zelfs realistisch weer opgepakt.

De game zit vol met dingetjes om te doen en de kaart laat je gelukkig per sectie zien wat je nog moet, zodat je niet nodeloos ergens zit te zoeken naar collectibles of geheime kamers. God of War laat je als een rechtgeaarde metroidvania dingen zien tijdens de beginfase van de game waar je nog niets mee kunt, zodat je op een later tijdstip kunt terugkomen met de juiste tools en als je die stijl van spelen kunt waarderen zit de game tjokkievol. Ik hoef neem ik aan niet te melden dat God of War verder prachtig is en vooral op de PS4 Pro een lust voor het oog en oor is. Er zitten genoeg spektakelmomenten in de game, al moet je niet verwachten dat het de waanzin van de eerdere games haalt. Dat is misschien ook wel goed zo: deze oudere Kratos is niet te beroerd om een Ogre met zijn eigen rots te pletten, maar deze God of War heeft meer pijlen op de boog dan bot geweld en dat verdient het onvermijdelijke vervolg dat deze game zeker gaat krijgen. God of War is uiteindelijk een machtig mooi spel dat niet perfect is, maar een dusdanig goede samenvatting en verfijning is van het open wereld actiegenre dat het een feest is om te spelen. Die platinum gaat er komen, dat weet ik in elk geval zeker.

[Afbeeldingen © Sony Santa Monica]

Meer content

Patrick Smeets

Game-enthousiast, tech blogger en presentator. Was ooit rockster. Local celebrity in Limburg maar ziet graag veel van de wereld. Er zijn niet genoeg kattenGIFjes...

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies