Jumpers review: Pixar hopt zo je hart binnen

Als je de afbeeldingen van die bever met zijn grote dop-ogen ziet, dan kun je misschien denken dat Jumpers een heel kinderachtige film is. In dit geval kun je het boek echter beter niet op de cover beoordelen, zoals Amerikanen zouden zeggen, want Jumpers heeft veel meer in zijn mars.

Jumpers, die in het Engels Hoppers heet, is een film over een jong meisje dat altijd met haar oma in de natuur gaat zitten om rustig te worden. Wanneer haar oma komt te overlijden en de plek waar ze altijd samen zaten dreigt te verdwijnen, gaat de fanatieke Mabel (Piper Cura) in protest. Het helpt niet: Mayor Jerry (Jon Hamm) kan het weinig schelen, hij wil door zodat hij de volgende verkiezingen kan winnen. Het enige wat hem kan tegenhouden is als er een bedreigde diersoort in het landschap gaat wonen.

Ondertussen blijkt er op de school van Mabel in het geheim aan een soort project te worden gewerkt waarbij er robotdieren worden gemaakt, waar je als een soort Avatar als mens ‘instapt’. Mensen zien een robot: dieren zien een dier. Mensen verstaan je ook niet, als mens, maar mensen dieren verstaan je wel. Het is grappig hoe Pixar met taal en visueel dat verschil maakt, zodat je weet vanuit welk perspectief je kijkt. Mabel wordt natuurlijk zo’n robotbever en besluit de burgemeester eens goed dwars te gaan liggen.

Echter, en verder zullen we niks spoilen, blijkt dat hij ook nog wel wat trucjes heeft en dat er eigenlijk veel meer wordt ontketend in een verhaal met hart, zonder dat het meteen een enorme tranentrekker is. Het is vooral een heel modern verhaal waarin je bijna niet doorhebt dat het over duurzaamheid gaat: perfect. Het gaat namelijk vooral over hart hebben voor wat leeft en dat is heel schattig, zeker omdat het niet zo belerend wordt verteld, maar door een doldwaas verhaal met een rare beverkoning, Meryl Streep als een gemene vlinder en een rupsenbaby die behoorlijk vervelend is.

De animatiekwaliteit is weer top notch, de texturen zijn prachtig en alleen daarom is deze film al de moeite waard. Daarnaast voelt het hier en daar als een soort reünie van Pixar-dingen die we kennen. De rups doet denken aan het alienkind uit Elio, de schildpad op school heet Crush zoals die uit Finding Nemo en je komt heel Inside Out-achtig met het wel en wee van het tienerbrein in aanraking. Je zal merken dat er ook een snufje Toy Story en Coco inzit: Jumpers (die Hoppers heet in het buitenland) heeft een beetje van alles Pixar en dat is heerlijk herkenbaar, zonder dat het flauw is. Bovendien is het ook wel mooi in een film die best kan worden gezien als de comeback van Pixar, na de wat minder populaire rij films zoals Elio, Elemental en Luca.

Ook voelt deze film verder niet als een soort kopie van eerdere Pixar-films, het is echt een doldwaas, nieuw avontuur waar je in duikt, over iets waar we nog niet eerder een animatiefilm over zagen. Met vooral heel veel lol: als het niet de humor is in de vorm van grapjes, dan wel het feit dat Jon Hamm als die gestoorde burgemeester echt veel lol moet hebben gehad in de opnamebooth. Zeker kijken (en luisteren) dus. Pixar is namelijk terug en dat wil je meemaken.