J-Column: Neefje

Vorig artikel Volgend artikel
J-Column: Neefje

Mijn neefje is elf jaar oud en ik zie ‘m een paar keer per jaar. Als de volwassenen en zijn zus dan bij elkaar klitten om de laatste roddels en uitvergrote verhalen tentoon te stellen, trekken mijn neefje en ik ons altijd terug en beginnen te ouwenelen over computergames. Onze gesprekken gaan meestal onder het genot van de Xbox 360 of de oude vertrouwde PS2. Mijn neefje is het prototype elfjarige: een grote mond en best indrukwekkende gaming skills. Dit laatste neem ik aan van anderen, want als ik erbij ben schiet hij vaker mis of ernaast dan raak of in de roos.

Hoe meer ik hem daar op een plagerige manier mee pest, hoe fanatieker hij wordt. Gistermiddag werd hij van het digitale voetbalveld geveegd met 1-5 “Gisteren won ik nog met 10-0”. Mijn neefje kon in de eerste helft nog lachen om mijn commentaar tijdens de match: “He AZ doet weer eens een tikkie terug.” In de tweede helft werd hij echter bloedserieus. Iedere grappig bedoelde opmerking werd beantwoord met een grom. Zijn ogen werden spleetjes, getuige van opperste concentratie, en als laatste hing het puntje van zijn tong tussen de lippen. Het was alsof ik in een spiegel keek.

Meer content

Jeroen van Trierum

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies