Luigi's Mansion 2: sympathiek spokenjagen

Vorig artikel Volgend artikel

Het is het jaar van Luigi. Eindelijk. Waar ik altijd al een zwak heb gehad voor Mario's mindere broertje heeft Nintendo nu besloten om de wereld onder dwang te laten zien dat Luigi eigenlijk ook best een held is. En te zien aan Luigi's Mansion 2 gaat dat heel goed lukken, want zo leuk was spokenjagen niet meer sinds ik Gamecube-controllers in mijn handen had. Hetzelfde trucje wordt nog eens uit de kast gehaald, maar met zoveel charme dat je eigenlijk niet anders kunt dan glimlachen en hopen dat die arme Luigi nooit echt een stoere bink wordt, want zelden was angst zo entertaining.

Luigi's Mansion 2: sympathiek spokenjagen

Suck on this

Voor wie de Gamecube versie nooit heeft gespeeld misschien wat uitleg. Luigi's Mansion draait erom dat Luigi in huizen waar het nogal spookt moet gaan opruimen. Vrij letterlijk, want hij wordt naast een zaklamp uitgerust met een soort stofzuiger die de spoken naar binnen slurpt, waarbij de moeilijkheid erin zit dat de spoken natuurlijk tegenstribbelen en zich daarnaast ook nogal eens verstoppen. Door interactie met de omgeving moet Luigi dan de doorzichtige doerakken zien op te sporen en op te zuigen. En wat Luigi's Mansion dan zo leuk maakt is dat die omgeving nogal wat met zich laat doen, dat en de angstige inborst van Luigi die hem nogal zenuwachtig laat rondlopen, zijn eigen thema meeneuriënd om maar niet toe te geven aan zijn angst.

Want Luigi is bang. Hij wil daar niet zijn, wil geen spoken jagen en wil al zeker niet ontdekken wat er verder allemaal gaande is, maar professor K. Wibus (Nintendo krijgt geen punten voor subtitliteit) stuurt hem steeds op pad om dingetje hier te vinden of spookje zus te vangen. Dat gegeven zorgt voor een groot gedeelte van de charme van de game, temeer omdat zijn lichaamstaal, stemmetje en alle andere indicatoren van die angst direct te zien zijn en zelfs aangeven of er spoken in de kamers zitten. Maar in alles komt de humor terug, zij het in scènes waarin spoken ontdekt worden of waarin de professor Luigi iets probeert duidelijk te maken terwijl Luigi vooral bezig is met het wegkomen uit zijn slijmerige situatie.

F

Hier spookt 't mooi

De animaties en andere details, zowel in de karakters, spoken als ook de belangrijkste figuren -de 5 spookhuizen zelf- zijn allemaal geweldig goed gedaan en passen daarme in de algemene schoonheid van de game. Je kunt zien dat dit een vlaggeschip-titel is voor Nintendo, want alles is uit de kast gehaald om deze versie niet onder te laten doen voor het eerste Gamecube-deel. Wat enorm helpt zijn de 3D-beelden, want Luigi's Mansion 2 laat maar weer zien dat als Nintendo het echt wil, er heel veel gave dingen mogelijk zijn met de optische 3D-capaciteiten van de 3DS. De screenshots zien er niet uit natuurlijk, maar zoals steeds meer games op de 3DS komt het allemaal pas echt tot zijn recht als je het op het systeem zelf bekijkt.

Maar ook wát je kunt doen is allemaal leuk. Naast de hoofdmissies zijn er constant allerlei extra schatten die je kunt verzamelen, wat het leuk maakt om steeds weer nieuwe dingen te proberen. De manieren waarop je met de omgeving kunt interacteren zijn op één hand te tellen, maar die zijn wel dusdanig gebalanceerd dat het niet snel vervelend wordt. Je blacklight-achtige lamp laat onzichtbare dingen zien, je flits kan speciale sensoren iets laten doen, maar voornamelijk ben je met je overmaatse stofzuiger bezig om in alle kieren en gaten geheimen te vinden. Je moet wel oppassen dat je deze game op zijn handhelds speelt; oftewel in korte periodes met goede tussenpozen, anders ligt de herhaling en daarmee verveling op de loer. Daarnaast valt ook op dat er -ondanks de constante interruptie door meneer Wibus- vaak geen duidelijke hint wordt gegeven over de volgende stap die je zou moeten maken. Ik vind dat leuk, maar ik kan me voorstellen dat een jongere speler hier misschien door gefrustreerd zou kunnen raken.

luigis-mansion-2-1

De stralen kruisen

En dan de echte verrassing van deze game: de multiplayer modus is ook nog eens leuk. Deze modus heeft iets weg van Zelda: Four Swords, waarin je met vier Luigi's moet samenwerken om uit de ' Thrill Tower' te ontsnappen, de daar aanwezige spoken te vangen, waarbij je zelf kunt kiezen hoeveel verdiepingen je at random achter elkaar te spelen krijgt. Mooi is vooral dat het ook online te spelen is, want lokale multiplayer is leuk, maar ik ben bijna 40 en als ik multiplayermaatjes moet gaan zoeken in de buurt sta ik straks bij een schoolplein te vragen of iemand met me mee wil zuigen, en die man wil je ook niet zijn. Het werkt echter prima en is leuk om even tussendoor te doen als je uitgezocht bent of wil genieten van extra bangerikken.

Helemaal geweldig dus? Bijna. Groot probleem is dat hoewel de verschillende huizen in missies zijn opgedeeld, die missies op zich soms net te lang zijn en je geen mogelijkheid geven om te saven. Zeker als je even vastzit en het niet meer ziet zou het fijn zijn om gewoon even op te kunnen slaan en je 3DS uit te kunnen zetten, want we weten allemaal hoelang die batterij echt meegaat als je dat niet doet. De andere kant van die medaille blinkt ook niet, want juist doordat alles is opgedeeld en je, zeker in het begin, nogal gek wordt gemaakt door de constante interrupties van Professor Wibus is het soms lastig om een beetje in de sfeer te komen. Maar het is nou geen punt om een game niet voor te spelen, wat ik iedereen met een 3DS van harte aanraad. Je hebt dat ding toch om leuke spelletjes op te spelen? Nou dan. Veel leuker dan dit wordt het niet namelijk.

Luigi's Mansion 2, ontwikkeld door Next Level Games voor de 3DS en uitgebracht door Nintendo op 28 maart 2013

Patrick Smeets

Game-enthousiast, tech blogger en presentator. Was ooit rockster. Local celebrity in Limburg maar ziet graag veel van de wereld. Er zijn niet genoeg kattenGIFjes...

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies