ZombiU: de beste reclame voor de Wii U tot nu toe

Vorig artikel Volgend artikel

Ubisoft is haantje de voorste als het om nieuwe consoles gaat: ze zullen altijd, overal, bij elke launch de eerste zijn met een hoopje spellen om te zorgen dat de kopers van hun nieuwe apparaat statistisch bijna altijd een Ubi game erbij zullen kopen. Het is een goede strategie, maar het zorgt er wel bijna altijd voor dat diezelfde games zelden uitblinken of erger (ja, ik bedoel Red Steel.) Met die instelling ging ik ZombiU in, maar ik ben er veranderd uitgekomen. ZombiU is niet alleen een goede game die precies laat zien waarom de Wii U een extra dimensie kan geven aan games, het is wat mij betreft de enige game dit jaar die de noemer 'survival horror' waardig is.

ZombiU: de beste reclame voor de Wii U tot nu toe

Het idee van ZombiU is simpel genoeg: je wordt wakker in Londen en ziet alleen maar zombies om je heen. Terwijl je wegvlucht kom je in contact met 'the prepper', een onzichtbare stem die met je communiceert via het CCTV-systeem dat Londen heeft en die helemaal voorbereid lijkt te zijn geweest op de apocalyps. Hij bezorgt je een basisuitrusting, duwt je in de juiste richting en van daaruit gaat het verhaal verder. Niks ongewoons voor een zombiegame. Maar de briljantie van ZombiU zit 'm niet in het verhaal, maar in de uitvoering.

zombiU

The Good

Wat de game namelijk meteen vanaf het eerste moment weet te grijpen is de verstikkende angst die het met zich moet meebrengen om in een stad rond te dwalen waar alles je op probeert te eten. Dat zit 'm voornamelijk in het gevaar dat de zombies vormen: als er meer dan één in het spel is slaat de paniek direct toe, want in de beste survival horror-traditie bestaat je voornaamste wapen uit een crickethout en zijn kogels voor aandacht trekkende vuurwapens dun gezaaid. Je moet dus de hele tijd opletten, slim gebruik maken van alternatieve items als signaalflares en molotovcocktails en vooral tien keer om je heen kijken voordat je iets uit je rugzak of een gevonden doos pakt. ZombiU maakt namelijk goed gebruik van het Wii U Gamepad en dwingt je dus elke keer dat je iets met een item doet (en dat moet vrij vaak, aangezien itemmanagement door je altijd te kleine opslagcapaciteit een belangrijke rol speelt) om weg te kijken van het hoofdscherm, terwijl de game (lees: de zombies) gewoon doorgaan.

Maar de Gamepad wordt op meer manieren gebruikt om alles spannender te maken. Je krijgt (als je in een gebied een serverkast hebt gevonden en gehackt) een kaart waarop je kunt zien waar je heen moet, maar als je op de kaart tikt gaat er een puls naar buiten à la Aliens die je laat zien wat er aan bewegende zaken allemaal zit. Er zit een geluidje bij, maar als je wilt weten waar ze precies zitten zul je toch weer op het gamepad moeten kijken. Ook moet je de omgeving scannen om te zien waar je heen kunt, wat er te halen valt en later in de game zelfs om puzzels te ontrafelen en om de scherpschutter uit te hangen, waarbij je het Gamepad kunt rondzwaaien om door een kamer heen te kijken. Al die zaken geven je een redelijke kans op overleven, maar het mooie is dat je constant wordt verrast door de game met scenario's die je -anders dan in andere games- helemaal niet ziet aankomen, voornamelijk omdat je zelf meestal een rol speelt in het escaleren van situaties.

Dat wordt allemaal versterkt omdat je altijd maar één kans krijgt. Een systeem dat nog het meeste lijkt op de Souls games laat je niet simpelweg herladen als je wordt opgegeten, maar laat een nieuwe overlevende wakker worden, die je -inmiddels tot zombie geworden- lijk eerst moet terugvinden en neerknuppelen om de spullen terug te krijgen die je bij je had. En ja, als je onderweg nog eens dood gaat zijn je spullen verdwenen en moet je items die voor het verhaal belangrijk waren weer terughalen waar ze -ongeveer- origineel lagen, met vers zombietuig in de weg. Er is ook een modus waarin je letterlijk maar één leven hebt, maar die heb ik na twee uur trillend als een rietje afgezet. Door de consequentie van sterven te verzwaren en de zombies uitermate gevaarlijk te maken creeërt ZombiU een sfeer die voor mij de ultieme horrorgame-kick veroorzaakte: ik wilde niet meer verder lopen omdat ik bang was wat er ging gebeuren. De manier waarop de gebieden met elkaar verbonden zijn en de sluiproutes je stukje bij beetje wijzer maken over de layout ervan geven het Londen van ZombiU het gevoel van een echte plek.

ZombiU-Screenshot02-640x360

The Bad

Ondanks de vele goede ideeën die in ZombiU zitten is wel degelijk te zien dat de game voor de lancering klaar moest zijn. Naast een aantal game-breaking bugs (waar ik helaas zelf ook mee opgezadeld zit) die zorgen dat je hardstikke kunt komen vast te zitten zie je dat ook terug in de lange laadtijden voor alle wisselingen van gebied, de herhaling die je gaandeweg de game begint te zien in omgevingen (de zombies zelf zijn verrassend gevarieërd op een aantal standaardkarakters als 'politieagent' na) en de daarin liggende rotzooi.

Een ander slachtoffer van tijdsdruk is het ontbreken van een fatsoenlijke online modus. Ik kan me tenminste niet voorstellen waarom Ubisoft er anders voor gekozen zou hebben om de multiplayer-modus alleen beschikbaar te maken voor spelers die op dezelfde bank zitten. Het is verdomde jammer, omdat de asymmetrische modus één speler met de gamepad in de rol van Zombiemeester duwt en de andere speler (met Pro Controller) heel leuk in elkaar is gezet, maar je hem zonder online alleen maar zult kunnen spelen als er iemand is. Ja, het is typisch Nintendo om dat voorop te zetten, maar niemand wordt geschaad als je een online modus toevoegt aan iets leuks en dus moeten we maar hopen dat dit eventueel later toegevoegd wordt, samen met de bugfixes.

The Ugly

Er is veel te doen over de grafische capaciteiten van de Wii U, met verschillende vergelijkingen van games op het platform die niet echt in het voordeel van Nintendo's console spraken. Van Nintendo hoef je ook niet veel te verwachten als het om grafische hoogstandjes gaat, dus is deze game eigenlijk zo'n beetje de enige graadmeter van wat je met de console kunt als je er specifiek een game voor maakt. In dat opzicht zal ZombiU ook geen records breken, want je ziet wel degelijk dat het een game van 'deze' generatie is, maar dat wordt helemaal goedgemaakt door de stijl die de game heeft. Van het soms soft-focus beeld tot aan de lens flares die het idee geven van een rommelige home video-registratie (maar dan zonder de ellende van een Kane & Lynch 2, voor de goede orde), er zit genoeg artistieke kwaliteit in de game om goed te maken wat de polygonen eventueel zouden missen.

Conclusie

Ik ben een groot fan van ZombiU. Maar dat komt voornamelijk door mijn smaak in games, want er zullen ook een hoop mensen zijn die helemaal niet houden van wat ZombiU is. Hou je van actieshooters, dan zit je verkeerd en vind je games alleen maar leuk als je zonder al te veel risico een power fantasy kunt uitleven dan moet je ZombiU ook overslaan. Maar als je serieuze terror wilt voelen en een game-als-ervaring wel kunt waarderen zit je heel erg goed met Ubisoft's zombiefeest. Ook mensen die graag willen zien wat de Wii U en de Gamepad ze kan brengen wat betreft immersie in games zouden er goed aan doen om deze game te spelen, want ondanks dat het geen game is die je tig keer achter elkaar zult spelen, zal die ene keer dat je het verhaal voltooit je vermoedelijk nog wel even bijblijven. Waren alle launchgames maar zo goed.

ZombiU, ontwikkeld en uitgebracht door Ubisoft voor de Wii U op 30 november 2012.

Meer content

Patrick Smeets

Game-enthousiast, tech blogger en presentator. Was ooit rockster. Local celebrity in Limburg maar ziet graag veel van de wereld. Er zijn niet genoeg kattenGIFjes...

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies