J-Column: Lekker makkelijk

Vorig artikel Volgend artikel
J-Column: Lekker makkelijk

Ik speel al mijn games op ‘easy’ en dat stuit binnen mijn gamende vrienden- en vakbroeders op nogal wat weerstand. De zogenoemde ‘pussy mode’ zou voor (je raad het al) ‘pussies’ zijn. Echte gamers doen het minstens op ‘medium’ of ‘hard’ (mooie kreet voor een bumpersticker btw). Ik niet, dan ben ik maar een ‘pussy’. De reden dat ik (bijna) alle games op de makkelijkste moeilijkheidsgraad speel, laat zich raden. Tijdgebrek.

Ik lees naast gamen ook wel eens een boek en nog meer comics/graphic novels, heb sociale contacten, houd erg van muziek, ga uit, ben getrouwd, zit twee keer in de week in de bioscoop, kijk televisie, ga op vakantie, blader tijdschriften door, enzovoort. Kortom; een paar uur per dag meer zou wenselijk zijn. Daarnaast wil ik zoveel mogelijk spelletjes spelen. Of nee, zo veel mogelijk spelletjes ervaren.

Mijn bescheiden mening is dat als je een half uur zit te klooien bij een puzzel de game-ervaring een stuk minder wordt. Als een game mij echt weet te raken (en dat gebeurt jammer genoeg veel te weinig), speel ik het opnieuw in een hogere moeilijkheidsgraad. Tot die tijd draag ik de geuzennaam ‘pussy’ met trots. Om de discussie met vrienden en collega’s of ik nu wel of niet een gamewatje ben in één keer van de tafel te schuiven, laat ik altijd zo nonchalant mogelijk mijn gamerscore (digitale penis) zien. Boom!

Jeroen van Trierum

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies